Even voorstellen – Gerard PA0BAT

Even voorstellen – Gerard PA0BAT

Dag allemaal.
Ik ben Gerard Geesink, geboren op 26 dec. 1953 in Winterswijk.
In 1958 verhuisde ons gezin naar Aalten, waar mijn vader een aanstelling als onderwijzer gekregen had. Daar ben ik ook opgegroeid.
Ik heb nog een jongere broer en zus.

Na de lagere school doorliep ik de HBS in Aalten. Dat was de laatste lichting HBS, want de zg. Mammoetwet was in werking getreden waarmee de oude schoolsystemen (MULO, HBS) ophielden te bestaan en nieuwe systemen (MAVO, HAVO) hun intrede deden. Na het 3e jaar van de HBS moest je kiezen tussen de A- en de B-richting. Met enige aarzeling is het de B-richting geworden, omdat ik wat interesse voor techniek begon te te ontwikkelen. Naar later bleek de juiste keuze.

Thuis hadden we een Fridor-buizenradio. Fridor was meen ik een onder Philips-licentie gemaakt apparaat. Daar mochten wij kinderen absoluut niet aankomen. Die was gereserveerd voor pa, om op zondag naar het voetbal te luisteren. Verder mocht het ding niet aan.

Toen ik een jaar of 14 was kreeg ik van een buurvrouw een klein bakelieten radio’tje, met U-serie buizen erin. Sammy van Ramses Shaffy was het eerste plaatje dat ik hoorde, en het ontdekken van de radio begon.
Wat later kreeg ik van een kennis van mijn ouders een grotere buizenradio (21-serie buizen). Prachtig ding, had ik hem nog maar! Daarop ontdekte ik b.v. Radio Veronica, een nieuwe wereld opende zich! (nog steeds luister ik via internetradio vaak naar 192Radio, waar ze die ouwe banden uit de jaren 60/70 afspelen).

Een paar vriendjes prutsten ook al een beetje elektrisch. Eén van de vriendjes (later de huisarts van mijn ouders) kwam met een boekje aanzakken waar een bouwbeschrijving in stond van een middengolfzendertje met een DL92 batterijbuis en een PP11-spoel. Ja, dat was raak! Maar lastig, want ik had natuurlijk geen cent te makken en kon die dure spullen niet kopen. Ach, waar een wil is is een weg …
Veel inspiratie putten we ook uit tijdschriften, met name Radio Bulletin. Denk dat ik ze allemaal vanaf 1946 nog op zolder heb liggen.

En verder was daar nog het moment dat opa en oma, ter gelegenheid van een huwelijksjubileum, aan alle kleinkinderen Fl. 100,– (ja, honderd gulden) gaven. Een vermogen! Dat moest op de spaarbank, vonden mijn ouders. Maar na veel gezeur mocht ik 20 gulden uitgeven voor de aanschaf van een Philips EE-bouwdoos. De aanzet voor meer inzicht in elektronika …

De echte triggering van de zendhobby kwam uit een catalogus van Aurora Kontakt. De Aurora Kontakt Gids verscheen jaarlijks, en naast prachtige onbetaalbare elektronica-onderdelen stonden er ook allerhande bouwschema’s in.
Mijn aandacht werd getrokken door het schema van een meetzender voor de middengolf. Het was een simpele Hartley-oscillator met een EL84 en een 402-spoel, en een uitgangstrafo voor de modulatie. In het schema was met een dikke pijl een punt aangegeven waar bij stond: “Hier géén antenne aansluiten!”. Prima, duidelijk.
Ik heb nog enkele gidsen liggen, maar die met dat schema heb ik nog niet kunnen terugvinden.
Hoe dan ook, het piraten begon. Rond 1970. Audioversterker natuurlijk ook zelf gebouwd, uit het boek Jongensradio, met ECC83 en EL84.
Ik herinner me nog levendig dat ik die eerste zelfgebouwde versterker voor het eerst aan moest zetten. Veel vertrouwen had ik er niet in, heb hem met een verlengsnoer achter in de tuin gezet, wachtend op de knal … die niet kwam.

Dit lijkt me een mooie plek om een geheimpje te verklappen. Als piraat moest je natuurlijk een schuilnaam hebben. In eerste instantie koos ik voor “Radio-X”, maar later werd dat “Batavia”. Dan weten jullie nu waar de suffix BAT van mijn call vandaan komt!

1970 was ook het jaar waarin ik de HBS-B voltooide, en begon aan de HTS-elektrotechniek in Arnhem. Eerste jaar gedoubleerd, als HBS-er had ik geen enkele moeite met wiskunde en andere theoretische vakken, maar liep ik stuk op de praktijkvakken (bij klasgenoten met MTS-vooropleiding was dat andersom).
Het derde jaar van de HTS, 1973/1974, was het zg. praktijkjaar, dat geheel met stages ingevuld werd. Dat waren er voor mij drie: Vitatron in Dieren (pacemaker-fabrikant), Philips in Doetinchem (produktie van kristallen en keramische condensatoren), en, last-but-not-least, de TV-toren in Markelo. Die laatste, dat was ‘m! In pension in het karakteristieke pand Stationsstraat 12, het staat er nog steeds zag ik onlangs. De TV-toren was toen nog permanent bemand (stuk of vijf monteurs, een baas, en twee dames voor part-time ondersteuning). Die mensen waren in dienst van de PTT. Natuurlijk werd aan mij een begeleider, mentor, toegewezen. Dat was Bernard Braamhaar PA0ES, en zo kwam ik nauw contact met amateurradio. Wat was ik jaloers op zijn Trio TR7200 in zijn fel-oranje Ford Taunus Coupé!
In dat pension verveelde ik me ‘s avonds natuurlijk kapot. Alle tijd om het VERON-cursusboek door te nemen. En eind 1974 naar de Buitensociëteit in Zwolle om, samen met misschien wel 200 anderen, het examen radiozendamateur af te leggen. Dat was toen net niet meer mondeling maar, heel modern, multiple choice.

Het piraten op de middengolf, en ook een beetje op 3 m., was nog niet helemaal voorbij. Maar dat hield abrupt op toen een mij enigszins bekende politieagent het advies gaf om er maar eens mee op te houden. Goeie tip! Een week later werd een achterbuurman in de kraag gepakt die op 3 meter zat te rotzooien.
Dan maar op 2 meter beginnen …

In 1975 mocht ik het diploma HTS-E in ontvangst nemen. En dan … militaire dienst. Maar dat nog niet meteen, moest tot 1977 wachten (lichting 77-3). Tussentijds baantje gevonden bij een antiekhandelaar (ik weet sindsdien precies hoe “antiek” gemaakt wordt). Dan naar de soldaten, eerst rijopleiding 3-tonner in Harskamp, daarna opleiding Radiohersteller 3e echelon in Ede, en parate tijd in Assen. Na een glanzende carrière kon ik als Korporaal der Eerste Klasse afzwaaien. Ach, we hadden het niet beroerd, maar het voelde wel als verloren tijd. Toch wel veel geleerd waar ik in mijn latere werk aan terug dacht toen ik “aan de andere kant van de tafel” zat met defensie als klant/opdrachtgever.

In 1978/1979 was het lastig werk te vinden als HTS-er. Veel gesolliciteerd maar steeds afwijzingen.
Aan de stage bij Philips bewaarde ik slechte herinneringen; dat was een strak produktiebedrijf waar de zweep erover ging. Daarom aarzelde ik heel lang om bij Hollandse Signaalapparaten in Hengelo (O) te solliciteren, dat was toen eigendom van Philips. Uiteindelijk toch maar gedaan, en bij het eerste gesprek in maart 1979 werd ik op staande voet aangenomen.
Een totaal ander bedrijf dan dat Philips. Ik ben er tot aan mijn pensioen blijven werken, 34 jaar lang. Heb al die tijd bedienings- en onderhoudshandboeken (voor voornamelijk militaire apparatuur) geschreven, en de laatste paar jaar ook nog als servicetechnicus gewerkt (o.a. in Tsjechië, Zuid Korea en Saoedie-Arabië, leuke avonturen).
Holland Signaal werd Thomson CSF en daarna THALES. Eind 2013, op mijn 60ste, kon ik met een regeling vertrekken.

Het leven ging onderwijl ook door. Ik ben in 1980 getrouwd. We zijn 2 jaar in Winterswijk gaan wonen, daarna 7 jaar in Hengelo (O), en vervolgens weer terug gegaan naar Winterswijk om op zoek te gaan naar iets buitenaffigs in de Achterhoek. Dat is dan Heelweg geworden, waar ik nu nog woon. Het vrouwtje is in 1999 afgenokt, maar ik kon de boerderij gelukkig aanhouden, en woon er nu al weer 22 jaar alleen.

Gaan we nu weer terug naar de radio.
Eind 1974 kreeg ik de toenmalige C-licentie, voor 144 MHz en hoger.
Er was in die dagen ongelooflijk veel aktiviteit op 2 meter, vooral ook in FM. Aan SSB viel voor mij niet te denken, geen geld voor een dure transceiver, en zelfbouw vond ik te gewaagd.
Ik begon in februari 1975 met een 100 mW FM-module van Wolffers, en mocht van mijn ouwelui een 10 elem. Telo yagi-antenne met rotor aan de gevel van het huis monteren. Dat Wolffers-ding met vrijlopende oscillator was echt niks, het driftte alle kanten op. Wel de eerste QSO’s mee gemaakt, o.a. mijn eerste Duitser (zweten!) en een paar PA7-stations (Amsterdam, 700-jarig bestaan, best ver voor 100 mW).
De Wolffers werd al snel vervangen door een samenstel van Italiaanse STE-bouwstenen (ja ja, van Simon Hoogstraal in Almelo). Dat was wel stabiel. Eén hele watt output. En er kwam een eindtrapje, 832, QQE03/12, wat ik maar te pakken kon krijgen. Het moest wel steeds verder. Ik kreeg al snel in de gaten dat je dan toch wel SSB moest maken. En dat lukte enigszins, dank zij de ontdekking dat als je de modulatie van de STE-zender (eigenlijk geen FM maar fasemodulatie) heel smal maakte, je signaal op een SSB-detector gedemoduleerd kon worden. Dat ging zo goed dat tegenstations soms helemaal niet merkten dat je geen SSB-signaal had.

In de periode dat ik bij die antiekboer werkte kreeg ik eindelijk wat centen, en kon ik de eerste echte transceiver kopen, een Sommerkamp (Yeasu) FT221. Hoera, SSB! Een Dierking-PA met QQE06/40 erachter en gaan met die banaan! Maar daarmee begon ook het gedonder in de buurt …
Onderwijl hadden we ook een CW-cursus georganiseerd met 4 of 5 man, als ik me goed herinner wekelijks bij Jan Engelbarts (toen nog PE0ENG) thuis. Dat leverde de felbegeerde A-licentie op, hoewel ik meen dat niet iedereen het gehaald heeft.

CW, daar kon je de grenzen mee verleggen. En met meteor scatter! Dat was een heel gedoe in die tijd, zonder computers. Ontvangen op een cassettedeck met snelheidsregeling (snel opnemen, langzaam afluisteren), en de rapporten van tevoren opnemen op een geleende bandrecorder die je met 4- of 8-speed kon afspelen. Dat ging! Later kwamen er allerhande elektronische hulpmiddelen en werd het wat makkelijker.
Eind jaren 70 kreeg ik ook interesse in de hogere banden. 70 cm begon zich te ontwikkelen, evenals 23 cm. In het begin zenden met varactor-triplers, maar de techniek schreed voort.

Rond 1979 liep het gedonder in de buurt uit de hand. Radiocontroledienst er bij, diverse keren. TV-breedbandversterkers! Tientallen! Mijn spullen waren volgens de RCD in orde, maar daar los je het probleem niet mee op. Ik ben ermee gestopt, voor de tijd dat ik nog bij mijn ouders thuis woonde. Maar ik heb niet alle spullen weggedaan.

Later, op mijn eigen QTH, stak het virus weer de kop op. Nieuwe transverters gemaakt voor 70, 23, 13, 9, 6 en 3 cm. In eerste instantie voor portabel gebruik tijdens contesten op de oude vuilnisbelt in Winterswijk. Toen ik in Heelweg kwam wonen voor permanente opstelling alhier.
Ook voor drie nog hogere banden (24 GHz, 47 GHz en 76 GHz) bouwde ik transverters, de mast was knap vol, en 2 meter + 70 cm moesten wijken. 24 GHz is gebleven, 70 cm zit er inmiddels weer in, en 47/76 GHz zijn gesneuveld wegens totaal gebrek aan tegenstations.

Toen ik begon op 24 GHz was daar nog vrijwel niemand QRV. Dus ik heb meteen twee stations gebouwd, één voor mezelf en één voor de uitleen. De techniek was lastig. Zeker om wat vermogen te maken. Experimenteren dus. En het lukte om door 8 FETjes parallel te schakelen, gekoppeld met Wilkinson dividers, het riante vermogen van 250 mW op te wekken.
Teflon-substraat vanwege de lage verliezen, zelf layout tekenen, etsen … een heel gedoe …
Aanvankelijk dachten we dat de reikwijdte op 24 GHz hooguit een kilometer of 20 zou zijn. Ook hier konden de grenzen verlegd worden, ik heb inmiddels diverse tropo-verbindingen van meer dan 400 km kunnen maken, de meeste via regenscatter.
Regenscatter bleek een prima propagatiemethode op de microgolfbanden, evenals vliegtuigscatter. Afstanden van 500 – 600 km zijn nu dagelijkse praktijk, m.u.v. 24 GHz, dat is een broodje speciaal vanwege de hoge atmosferische demping (waterdampabsorptie).

Toen ik een aantal jaren op dit nieuwe QTH woonde kon ik een aangrenzend weilandje kopen, waarmee er voldoende ruimte ontstond om een EME-station op te zetten. Het is nog niet zo heel simpel om een zware 3,7 m paraboolschotel draaibaar en computergestuurd op te zetten, maar in de loop van enkele jaren is het gelukt twee van die jongens op te stellen.
Nu heb ik alles dubbel, en kan op alle banden van 432 MHz t/m 24 GHz zowel tropo als EME doen.
Langzamerhand zijn de buizeneindtrappen uit mijn station verdwenen, vorig jaar de laatste, en alle eindtrappen zijn nu solid state.
Alle locale oscillatoren, zowel die in de transceivers als in de transverters, zijn GPS-gelocked.

Ik heb geen verdere uitbreidingsplannen meer, en probeer het bestaande zo lang mogelijk in bedrijf te houden. Een kleine verbetering hier of daar is natuurlijk altijd denkbaar.

Tenslotte nog een paar woorden over de ARAC.
In eerste instantie ben ik trouwens lid geworden van de VRZA. Hun tijdschrift CQ-PA was toendertijd een weekblad, en sprak me qua technische inhoud wat meer aan dan Elektron.
Na een paar jaar ben ik toch overgegaan naar de VERON. De eerste bijeenkomsten waar ik kwam waren in Borculo, “boven de Chinees”. Eind jaren 1970. Daarna is er nog een onderbreking geweest van mijn lidmaatschap, en ben ik ook een tijdje lid geweest van de afdeling Doetinchem A24 (waar ik op grond van mijn woonplaats thuis hoor). Uiteindelijk ben toch weer teruggegaan naar de ARAC, omdat daar mijn roots lagen.
In 2001 was er sprake van een kleine bestuurscrisis, en werd ik gevraagd om secretaris van de ARAC te worden. Dat heb ik gedaan, gedurende 9 jaar. En nu al weer een paar jaar penningmeester.
In 2001 bestond de ARAC 50 jaar. Ter gelegenheid daarvan heb ik een jubileumboek geschreven, jullie allen ongetwijfeld bekend. Ter voorbereiding heb ik alle leden “van de oude garde” opgezocht en geïnterviewed, en zodoende een aardig historisch overzicht van de ARAC gekregen, en al die ouwe knakkers leren kennen. Verschillenden zijn ons inmiddels ontvallen.

Ik zou zeggen: eerst op naar de 75 jaar, en dan vol gas door naar de 100!

Even voorstellen: Aard Pa4U

In mijn geval….. ‘Op de biechtstoel’
QTC de PA4U (ex. PD0NZT en PA3DYN)

Met veel aandacht en belangstelling lees ik de verhalen van mijn voorgangers in deze rubriek.
Ik ben niet een echte verhalenverteller, maar graag neem ik jullie mee in mijn 63 jarig bestaan op deze Aardkloot :=)

Vaak gaat het over hoe het is begonnen, niet het leven, maar de radiohobby, al dan niet illegaal.
In het geval van ‘radio’ was de buizenradio bij mij thuis de aanleiding en vwb elektronica was mijn neef in Hoogersmilde (je weet wel, die slimme jongen bij de Spiersbrug) de grote stimulator.

Personalia:
• Naam: Arend (Aard) Gerrit, Jurrien Hendrik Fekkes
• Geboren in Assen op 14 april 1957, dat was 6 jaar voor de ‘tocht der tochten’ in 1963
• Gehuwd (1980) met Tineke en hebben twee kinderen (Arend en Nynke) en 3 kleinkinderen (v) Madée, Vieve en Romijn.

‘Radio’ heeft mij vanaf medio 60-tiger jaren van de vorige eeuw stevig in de greep. Het begon met het draaien op MG/KG van de Philips buizenradio, aan het eind van de MG en op de KG-band (visserijband) waren diverse stemmetjes, piepjes en kraakjes te horen, vooral die piepjes zijn vanaf dat moment een vast bestanddeel van mijn leven geworden, maar daarover heb ik het verderop nog wel.

Ook ik viel destijds onder de leerplicht, t/m de LTS heb ik dat in Assen gedaan. Begonnen in metaaltechniek, maar het diploma gehaald voor elektrotechniek. Vervolgens naar Groningen op de ‘brommer der brommers’, de Zundapp (Ziet U Niet Dat Alles Prima Past). Twee jaar gepoogd er iets van te maken op de MTS, maar ‘mocht’ dit instituut voortijdig verlaten i.v.m. aflatende voldoendes en een ‘probleem’ met de motivatie. Op naar de MTS is Stadskanaal, idd weer op de ‘brommer der brommers’ en ’s winters met de sneldienst van de GADO (lijn 20). Op één of andere manier had ik daar ook geen ‘click’ en kreeg een baan als elektricien bij de fa. Kroeze in Tynaarlo. Bijzonder leerzame baan waar ik tot op heden erg veel profijt van heb.
Maar zoals dat ging in die tijd kreeg ook ik een ‘ministeriele’ uitnodiging, inclusief treinkaartje, om mij voor de dienstplicht te melden in Tilburg voor de rijopleiding VAU (vrachtauto) 3-tonner (YA314/YA328). Dat was in juli 1977. Omdat het ‘groene leven’ mij erg goed beviel ben ik in 1978 naar de KMS in Weert gegaan om beroepsmilitair te worden. Sindsdien hebben defensie en ondergetekende het prima met elkaar uitgehouden tot 1 mei 2014, dat was het moment van afscheid voor de kapitein (zonder boot) Fekkes (FLO/Pré-pensioen).

Tot zover de intro, nu de ‘radio’ details.

Zoals ik al in het begin aangaf was de buizenradio en mijn neef de aanleiding tot wat later mijn beroep en hobby zouden worden.

Begin jaren 70 van de vorige eeuw ging ik vanuit Assen nagenoeg ieder weekend naar mijn neef in Hoogersmilde, hij had mij enthousiast gemaakt voor elektronica. Alles was begonnen met een 10-deling montage bordje met daarop 2 dure transistoren (OC75), wat weerstanden, condensatoren, 2 x 4.5 volt platte batterijen en een fietslampje. Het verbluffende resultaat was een knipperend lampje! Dat heeft mij toen heel veel geld gekost, vooral als je dat afzet tegen mijn zakgeld destijds. Ik heb overigens dit project nog werkend in mijn bezit.
Destijds heb ik ook mijn eerste ontvangertje gemaakt. Een crystalontvangertje, we kennen deze wel, een Mucore 402 spoel, OA85, regelbare C, een weerstandje, een hoogohmige koptelefoon, een bult draad in de lucht en een Aardleiding. Ik kan mij nog goed het moment van het eerste geluid herinneren, wat een wonder!

Radio, draadloos dat was pas magie en zo ‘prutsten we onze eerste zender in elkaar, de wereldberoemde Jostikit HF65 zender met een 2N2219, lezende in de boekjes wat zo’n ‘ding’ kon doen werd hij aangesloten op 10 in serie geplaatste 4.5v batterijen, want dan leverde de tor 0.5 watt!
Dat hebben wij én de tor geweten, nog net geen flits, maar de tor was morsdood. Met (duur) vallen en opstaan wordt men wijzer. Het zelfde gold eigenlijk ook voor de antennetechniek, we wisten dat dit draadloze gedoe van ons illegaal was, dus de antenne moest ook verborgen worden. Hoe verberg je een dipool voor 100MHz? Nou heel eenvoudig dacht ik, en zo gezegd zo gedaan, van een stukje elektriciteit draad een mini dipool antenne gemaakt en onder mijn buro geplakt. Zo, die is mooi uit zicht. Het bereik was echter een meter of 20 i.p.v. de verwachtte kilometers. Met de wetenschap van nu had ik destijds een dipooltje gemaakt voor de 23 cm band!
Een 3-elements antenne is het uiteindelijk geworden (een krijgertje). Deze gemonteerd in een tv-mastje en idd, het bereik was kilometers. Oh ja, inmiddels was de Jostikit vervangen voor een 5 Watt exemplaar.
Om de radiocontroledienst op het verkeerde been te zetten, ik woonde toen aan de Marconistraat in Assen, noemde ik mijzelf ‘Radio Marconi’. Dat misleiden had gewerkt, nooit opgepakt (naïef?)!

Mijn eerste aanraking met een echte radiozendamateur was de roepnaam van PA0KVA die ik op de FM radio hoorde (hoezo harmonischen onderdrukking en selectiviteit), hij woonde verderop in de straat bij mij (ca 1972).
Dat moest het worden, ik zou radiozendamateur worden. Met het verdiende geld voor het rondbrengen van het Nieuwsblad van het Noorden ging ik naar Radio Lampe in Assen. Daar had ik een wereldontvanger in de etalage zien staan, de bekende Minix MR-73.
Ben Lampe (PA0BL), de eigenaar van de winkel, heeft mij enthousiast en uitvoerig de ontvanger gedemonstreerd. Flits flotsend terug naar huis, een draad gespannen en de wondere wereld van HF ging voor mij open.

Luister naar radiopiraten op de FM band en MG had in die tijd ook mijn aandacht, menig piraat werd gelogd, ook uit Borkulo (schreef ik toen met een k) en Almelo. Deze werden gelogd op een ‘klok en klepel’ manier, nog niet wetende hoe dat zou moeten, hi. 118 Piraten gelogd (MG) op 24 en 25 juli 1974!

In 1980 ben ik met mijn ex-verloofde getrouwd en verhuist naar Ede (Vanenburg). In dezelfde periode ben ik aan de opleiding voor Radio-morsetelegrafist begonnen. De eis was 18 woorden per minuut seinen en opnemen. Dat was prima te doen in de daarvoor beschikbare tijd van 5 maanden. Aansluitend bij 107 Radiocompagnie op de Wittenberg in Garderen geplaatst.
De MARC machtiging had inmiddels z’n intrede gedaan, dus de legaliteit in met 0,5 Watt op 27 Mc. In die tijd waren er veel gebruikers op de 27 Mc. Een verticale antenne aan de Senfor Skyline 2008 en ‘blazen’ maar met de bak. Leuke tijd, maar nog ‘net’ geen zendamateur.

Inmiddels is het 1983, tijdens een oefening, toen nog in West Duitsland (Noord-Duitse laagvlakte), mocht ik een groene ‘auto van de zaak’ gebruiken (DAF YA-66), om naar Utrecht te gaan voor het afleggen van het (D) examen. Gelukt, ik was radiozendamateur! PD0NZT (Nooit Zonder Tranceiver) was het geworden.
Onder deze call, vanuit Ede, heb ik een aantal in de ARAC regio wonende zendamateurs gewerkt, zoals: PD0NZC, PA0WED, PE1IKZ, PA0JWX en PA0FHB.

In oktober 1983 zijn we in Eibergen komen wonen en ging ik aan de slag op het ‘geheime’ Kamp Holterhoek, in de ploegendienst bij 898 vbdbat. Op de veel gestelde vraag ‘wat doe je feur wark? antwoordde ik steevast, ik werk op het Kamp, “oh dus ie luusterd de Russ’n af!” was de reactie.
Wil je weten wat zich daar in die tijd afspeelde, ga dan naar www.898vbdbat.nl.

In 1985 had ik met goed gevolg morse-examen gedaan (12 wpm) en de call PA3DYN was geboren. Op zich moest ik wel veel oefenen op het nemen van 12 wpm. Het morsetempo op mijn werk kwam maar al te vaak boven de 40 wpm en daardoor had ik de neiging de tekens op 12 wpm op te splitsen. De aanname-eis voor de morse interceptoren lag in die tijd op 24 wpm, maar binnen de kortste keren was 40 wpm ‘gewoontjes’ hi. Oefening baat kunst.

Voor ons als zendamateurs geldt in ieder geval: “de snelheid is niet van belang, maar wel de nauwkeurigheid”!
Snel seinen is geen kunst, het ‘nemen’ wel, dat merk je in de praktijk maar al te vaak, als je n.l. terugkomt met dezelfde seinsnelheid dan vliegen de volgende Q-codes van de ‘snelle jongen’ je om de oren: QRS, QRM, QSB, QSA NO, RPT call, RST? blabla!
En verder geldt dat de ‘oren’ vele malen groter zijn tijdens een contest dan er buiten!
Zo even wat overpeinzingen gespuid!

Mijn eerste (leen set) was een TS180S van PA3DAK, de antenne was snel gemaakt, althans die was er al jaren. De dakgoot moest maar doorgaan als allband HF antenne. Draadje, krokodillenklemmetje, antennetuner en….seinen maar. Dat ging goed met een ‘antennelengte’ van 5 huizen lang!
Een klein probleempje was er wel, alle relais in de verwarmingsketels gingen netjes in het ritme van het morse-signaal klapperen! Lag niet aan mij, ik had een goedgekeurde set! Toch maar snel even een dipooltje gemaakt. Dat was in een periode van zeer goede condities. In die tijd kon je bij wijze van spreken met een roestige spijker de hele wereld werken. Zo anders is het nu.

Vanaf 1980 ben ik elk jaar naar diverse vlooienmarkten geweest (vooral Den Bosch/Rosmalen). Voor zowel in- als verkoop. Jammer dat het sinds vorig jaar niet meer mogelijk is. Ooit zal het wel weer normaal worden.

In de periode va 2001-2014 ben ik een aantal keren overgeplaatst van Eibergen naar Ede, Garderen, ’t Harde en weer Eibergen en heb in die periode een aantal uitzendingen ‘gedraaid’, naar Bosnië i Herzegovina en Afghanistan. Interessante en leerzame periodes waren dat.

Foto, in Afghanistan, tijd voor het boek ‘Die Rote Kapelle’. Een prachtig boek over het Englandspiel.

Zaken waar ik mij momenteel (hobbymatig) mee bezig houd of heb gehouden zijn:

• Aantal jaren penningmeester en bestuurslid van de ARAC
• JOTA’s is Borculo, Haaksbergen, Neede en Eibergen
• Een paar keer (PACC) contesten in groepsverband georganiseerd (bij k.v. de Eibers in Eibergen), hierbij was niet alleen het meedoen van belang, maar vooral de soms enorme antenne’s die we maakten was een ‘must’, dit waren oa Rhombus antenne (horizontale ruit van ca 160 m) gevoed met kippenladder (alle HF banden), Bobtail Curtain voor 40, een vertical voor 80 m, Piramide voor 80 m.
• Zelfbouw zenders/ontvangers, antenne’s, antenetuners, (buizen) versterkers enz.
• Lopende projecten: 6 W stereo buizenversterker, MG buizenradio, bouw v.e. magnetic loop voor
80-30 meter en de restauratie van de ‘Pupil’ radio
• Morsetelegrafie (op HF)
• ARAC-ronde op 2 m
• (portret) Tekenen

Sinds 1 mei 2014 ben ik met FLO (soort prepensioen), maar heb daarna echter niet stil gezeten.
Ik ben een aantal jaren conciërge geweest op het Assink lyceum (locaties Eibergen, Neede en Haaksbergen) en verder heb ik een technische functie gehad bij een bedrijf in Borculo (nu wel met een c), en last but not least ben ik sinds afgelopen zomer weer voor 20 uur bij defensie als docent propagatie/radio- en antennetechniek aan het werk.

Huidige ‘radio’ situatie:

• TS570DG (HF)
• TYT TH-8600 voor V- en UHF
• SDR1A (uno) gekoppeld aan de MF (73.05 MHz) van de TS570DG t.b.v. spectrumdisplay, een enorme uitbreiding van de radiohobby, op deze manier heb je overzicht wat er zoal om je heen gebeurt, dus niet alleen op de frequentie waarop je op dat moment luisterd zonder deze unit.
• HF antenne Delta Loop (ruit van 42 m rondom), gevoed met een kippenladder. (160-10 m).
• V- UHF antenne, vertical combi.

Niet alles is verteld, in goed Nederlands: het waren slechts de Highlights / im Großen und Ganzen

QRU 73 de PA4U (Aard)

Even voorstellen Bart PE1NJN

Beste Arac leden,
Ik ben Bart Stegeman, en ik ben geboren op 28 januari 1971 in Lochem. Ik ben opgegroeid in Barchem, waar in een fijne jeugd heb gehad. In Barchem ging ik naar de openbare lagere school. In deze tijd begon ik mij al te interesseren voor techniek, dit werd nog eens versterkt omdat een oom van mij radiozendamateur was. Ik denk dat rond die tijd mijn eerste 3 meter zendertjes al gebouwd zijn. Ik de 6e klas wist ik eigenlijk al zeker dat ik iets met elektronica wilde gaan doen, maar er zat geen school in de buurt, die daarop aansloot. Ik ben toen naar de toenmalige LTS in Lochem gegaan. Hier heb ik motorvoertuigentechniek gedaan. In de LTS-periode werden de zendertjes al iets groter en had ik ook de 27MC ontdekt.

Ik begon daar met een Senfor Skyline 2008 met maar liefst 22 kanalen en een half Watt, maar dat groeide al gauw uit naar een President Jackson met 240 kanalen met alle modes. Ook werd er een eindtrap gebouwd met een hand vol EL519’s, die samen goed waren voor 1 kW PEP output. Alles niet geheel volgens de regels, maar ik heb er wel veel van geleerd. Na mijn LTS-periode ben ik naar de MTS in Deventer gegaan en heb daar (uiteraard) de richting elektronica gevolgd. In deze periode heb ik samen met een klasgenoot het radio-examen afgelegd. Ik ben hiervoor geslaagd zonder hier al te veel voor te doen. Het examen bestond toen uit 50 vragen waarvan 15 vragen over wet- en regelgeving en 35 vragen over de techniek. Het bleek achteraf dat ik alle techniekvragen goed had, maar alle wet- en regelgeving vragen fout. Na het behalen van het papiertje ben ik samen met Gerrit ten Elshof naar een ARAC-verenigingsavond gegaan ik ben toen direct lid geworden. Na het slagen voor mijn opleiding elektronica ben ik op zoek gegaan naar een baan, maar dat viel niet mee en dat terwijl er gezegd was, dat je met het diploma op zak meteen werk kon krijgen…. Om deze reden heb ik bij defensie aangeklopt, zodat ik vrijwel meteen in militaire dienst kon. Hier ben ik vrachtwagenmonteur geweest bij de 105 Vouwbrugcompagnie met als hoogtepunt een brugslag voor de wandelvierdaagse bij Cuijk. In mijn dienstperiode heb ik mij niet verveeld, want met een vrachtwagen waarmee je het water inrijdt is er altijd wel wat. Na mijn dienstperiode van 12 maanden was de arbeidsmarkt nog steeds niet super en heb ik nog een jaartje aan de lopende band gewerkt bij Bührmann Ubbens in Zutphen. Hierna kwam er een vacature vrij bij Bronkhorst Hightech in Ruurlo, waar ik met veel plezier gewerkt heb. Hier ben ik begonnen bij de productieafdeling totdat er een vacature vrijkwam op de ontwikkelafdeling. In 1997 ben ik gaan samenwonen (met toen nog vriendin) in Ruurlo. Vlak voor het nieuwe millennium heb ik Bronkhorst Hightech verlaten en ben ik aan de slag gegaan bij Simco in Lochem, waar ik nog steeds werk. Simco houdt zich bezig met de beheersing van statische elektriciteit. Bij Simco houd ik mij bezig met hardware ontwikkeling.
In 2001 zijn we getrouwd en hebben we inmiddels 2 lieve dochters.
Naast het gezinsleven vind ik nog steeds tijd voor de radiohobby. Zo heb ik mij bezig gehouden met de bouw van ATV-zenders voor 23, 13 en 3 cm met bijbehorende antennes maar dat is inmiddels alweer ontmanteld, omdat mijn SHF-signalen maar moeilijk door alle bomen in de omgeving kwamen.
Omdat SHF niet echt bleek te werken voor mij, heb ik mij maar eens verdiept in SDR. Als eerste project heb ik de AVALA-01 van YU1LM gebouwd en het heeft mij verbaasd wat hiermee mogelijk was. Omdat ik hier op den duur nog meer uit wou halen heb ik mij eigen transceiver ontworpen.

SDR Transceiver 1e versie-20201012

SDR Transceiver 1e versie-20201012

Omdat een echte “soldeerbout amateur” altijd meer wil, kwam hiervan ook een 2e generatie:

SDR Transceiver 2e versie-20161218

SDR Transceiver 2e versie-20161218

Pe1njn-Sdr-Deel binnenzijde SDR transceiver

Pe1njn-Sdr-Deel binnenzijde SDR transceiver

De laatste transceiver is geschikt voor HF + 6m met 400w output. Ook transverters voor 2 en 4m zijn in ontwikkeling.

Aangezien een transceiver niet werkt zonder antenne heb ik een ZS6BKW opgehangen en een automatische antennetuner gebouwd volgens het ontwerp van DL6GL, maar dan geschikt voor mijn 400W.

Remote unit automatische antenne tuner

Remote unit automatische antenne tuner

Ik hoop dat er nog vele leuke projecten volgen!

73, Bart Stegeman (PE1NJN)

Even voorstellen: Jan PA3ESY

Jan PA3ESY

Even voorstellen Jan, PA3ESY

Ouders Huis

Naam: Jan Poortman. Ik werd geboren op 12 februari 1946 in Goor, tegenwoordig gemeente Hof van Twente. We woonden buiten Goor in alle rust en eenzaamheid, dat laatste viel nogal mee, er was altijd “veel volk over de vloer” en we woonden pal naast het Goorse openluchtzwembad. Dus ’s zomers waren de rust en de eenzaamheid ver te zoeken. Ik had een prachtige jeugd en bij ons thuis kon en mocht er erg veel.
Mijn eerste stappen op het gebied der elektriciteit begonnen al op zeer jeugdige leeftijd, ik denk een jaar of acht. Samen met een vriendje probeerde ik elektriciteit op te wekken door een verzameling van vogelkastjes, fietsdynamo’s en fiets-lampen met wat draden aan elkaar te plakken. Het resultaat was niet echt geweldig, maar we vermaakten ons er goed mee en in onze fantasie werd de mensheid met de door ons gemaakte kilowatts erg gelukkig gemaakt.


Electriciteit opwekken

De foto hiernaast toont de installatie in de ruime tuin van mijn ouderlijk huis met de twee operators, links de reeds overleden Jan Bunschoten en rechts zit ik.
Mijn ouders waren wat minder enthousiast omdat er zo hier en daar onderdelen van de rijwielen ontbraken.

 


Nadat ouders en bekenden mijn belangstelling voor elektriciteit ed. hadden ontdekt, kreeg ik op 11 jarige leeftijd een radiobouwdoos van de firma Maxwell, genaamd “de Pupil”. Ook de boeken van Leonard de Vries, het “Jongensradioboek” deel 1 en 2 en de oeroude uitgave van “Jongens en Elektriciteit” van Morgan en Sims droegen bij aan het enthousiasme. In de jaren die volgden kwamen er heel veel mooie oude radiotoestellen die ik natuurlijk sloopte. Daar heb je dan achteraf veel spijt van, maar ja, het is nu eenmaal zo.. en je had onderdelen nodig.
Toen ik wat ouder was, 14 jaar, maakte ik al heel veel ontvangers, zenders, versterkers en andere wonderbaarlijke apparaten, die meestal niet altijd deden wat je ervan verwachte.


Oude shack

Op de foto een beeld van mijn werktafel in de shack.
Ja, ook ik ben piraat geweest op de middengolf (Radio Marconi) en later onder de roepletters PA0FU, de call van mijn grote voorbeeld de heer E.A. Spoor, dus ook op de amateurbanden verbindingen gemaakt, dat vond ik maar “half illegaal”. Dat laatste gebeurde met zijn zender, de beroemde T1154 uit de Lancasterbommenwerper uit de tweede wereldoorlog, gevoed met een door hem gemaakte voeding van 1200 Volt, die onder de werktafel stond, met twee kwikdampers, die door mij met de voet werd bediend door een schakelaar die de nul van de voedingstrafo schakelde. Ik dacht toen “nul” is ongevaarlijk……… Het is allemaal wonderwel goed gegaan. Gedurende de schoolvakanties werkte ik op de “Stoom Blekerij”, een textielbedrijf in Goor, ik was ingedeeld bij de elektriciens en moest de enorme generator bij groot onderhoud met tri schoonmaken. Niet bepaald gezond, maar wel leerzaam. Ook andere werkzaamheden zoals Tl-armaturen installeren werden met verve uitgevoerd. Met de centjes die ik daarmee verdiende toog ik met twee grote koffers richting Amsterdam. In de ene koffer zat de andere en in die zat wat ondergoed en een toilettas. Ik mocht bij kennissen slapen en met lijn 4 was ik zo in het centrum, waar zich op de Wallen de meeste dumpzaken bevonden. Hoewel ik ook wel oog had voor de dames, was ik toch meer te vinden bij Radio Rotor, Radio Lenssen, Bram Polak en het Waterlooplein. Bram Polak zie foto:


Bram Polak

Met de koffers vol dumpsets en onderdelen werd de reis met de trein weer aanvaard richting Goor. Het waren uiterst leerzame tijden. Het werd nog interessanter toen ik de grote meester, Wim Sanders van Radio Sanders in Goor, mocht assisteren bij het repareren van radio’s en versterkers en met hem de boer op ging om TV’s met bijbehorende antennes te plaatsen.


Leermeester Wim Sanders

Televisies mocht ik nog niet repareren, dat was te gevaarlijk. Op de foto hiernaast de grote leermeester Wim Sanders aan het werk. Ik was in die tijd ook al lid van de ARAC, die toen nog in een houten gebouwtje in Neede op zondagochtend bijeen kwam.

De aanvoer van oude radio’s richting zwembad werd ook steeds groter en reparaties voor kennissen en familieleden werden met graagte uitgevoerd, dat bracht weer wat op.
Al met al heeft het me wel een jaar meer op de MULO gekost, maar ik had het niet willen missen.


De Russen komen …

Dienstplichtige Instructeurs

Ondanks alles toch nog het diploma gehaald en toegelaten op de MTS in Hengelo waar voor het tweede jaar een afdeling elektronica draaide. De tweejarige studie verliep uitstekend en met goede cijfers mocht ik mijn praktijkjaar in Zwitserland bij de firma Zellweger AG in Uster (Vlakbij Zürich) doen, het tweede deel zou ik bij Hollands Signaal afmaken, maar met behulp van de Zwitsers, mijn vader en de MTS kon dat worden voorkomen en werd ik in Bern bij de “Radio Schweiz” tewerkgesteld. Die firma maakte o.a. apparatuur voor de vliegverkeersleiding, techniek voor de verbindingen met alle consulaten in Zwitserland met hun landen (Hele hallen vol RACAL-R17 met diversity units) in de buurt van Geneve, waar ook de ontvangstantennes voor de Infrarood weersatellieten stonden. Het ontwerpen van ontvangstapparatuur hiervoor was mijn aandeel in dit gebeuren, ook looptijdmetingen aan de onderzeekabel van Bern naar New York waren mij toebedeeld. Al met al een zeer interessante tijd.
In Nederland teruggekeerd werd ik opgeroepen voor de militaire dienstplicht bij de Koninklijke Luchtmacht. Het eerste halfjaar in Gilzerijen waar de basisopleiding plaats vond. Dat was meer het militaire deel, waaronder ook “tijgeren”, dat hebben we 12,5 meter gedaan toen de instructeur besloot dat het weer te mooi was voor dit soort activiteiten en daar is het ook bij gebleven.
Op de foto hiernaast soldaat Poortman wachtend op de Russen.
Na Gilzerijen volgde de Luchtmacht Elektronische en Technische School (LETS) bij Arnhem. Dat was mooi dicht bij Goor. De opleiding was snel uitgevoerd en met nogal goede cijfers (Voor mij wel uitzonderlijk) werd ik met nog twee dienstplichtigen gevraagd of we ervoor voelden elektronica-instructeur te worden. Dat was helemaal dikke pret. Drie dienstplichtigen tussen allemaal beroeps, we werden wat lesuren betreft prima bedeeld door de LUVA’s (aardig vrouwvolk) die er voor zorgden dat we vrijdagsmiddags om 12 uur al weg konden en ‘s maandags tegen twee uur terug moesten zijn. Op de foto hiernaast de drie gelukkigen, Poortman in het midden, toen nog korporaal, later sergeant, verder hebben we het niet geschopt, de diensttijd was op!!


Siemens Albis 0860

Na wat zoekwerk naar een baan in Nederland toch weer in Zwitserland terecht gekomen, bij Siemens Albis Zürich, waar o.a. de eerste computergestuurde telefooncentrales ontwikkeld werden in samenwerking met moederbedrijf Siemens in München. Van mijn verblijf van ca. 10 jaren heb ik er ongeveer vijf in Zürich en vijf in München doorgebracht. Foto rechts: Testopstelling van besturing telefooncentrale.
Leven als God in Frankrijk in zeer aangename steden.


De volgende baan was eind 1977 in Almelo bij Urenco, daar heb ik in het begin meegewerkt met de ontwikkeling van meet- en testapparatuur voor de fabricage van Ultra Centrifuges. In deze periode heb ik de radiohobby weer opgepakt, een mooie compensatie van al het gestreste gedoe op
Ultracentrifuges, zie foto rechts
het werk. Vele avonden doorgebracht bij PA0JAB, Henk Baltes die mij er ook toe aanzette de zendmachtiging te halen. Dat was vrij snel geregeld, de call was PE1LHJ, dus geen CW.
Op het werk kwamen de computers wat meer in zwang en werd de testapparatuur bestuurd met deze rekentuigen wat uiteindelijk leidde tot het opzetten van een datanetwerk (eerst met coax) en later werd mij het beheer van de centrale computersystemen (Hewlett Packard Unix), hele rekken in de computerruimtes, in de schoenen geschoven. Omdat er later een aparte club opgezet werd voor dit werk, kreeg ik een ander klus toegewezen, namelijk het beheer van de SAP-R3 systemen, dat is de centrale software die ongeveer voor alles in een bedrijf zorgt. Aangezien we, om welke reden dan ook, alle modules in bedrijf hadden moest ik daarvoor ook allerlei cursussen volgen, zo veel mogelijk in het buitenland (dat was mijn eigen keuze) en vaak op herhaling na updates.
Met de radiohobby ging het zo z’n gangetje, maar ja, na een poosje begint het toch te kriebelen om op de HF-banden uit te komen en werden de eerste seinkunsten beoefend met Arie, PA2TAB (tegenwoordig PC7M). Op 2 meter in CW verhalen seinen en opnemen. Voor het examen had ik mij opgegeven voor A en B, dat was maar goed ook, de 8 woorden/minuut gingen prima, maar bij 12 woorden sloegen de zenuwen toe en verprutste ik het grondig. Maar de B-machtiging had ik, PB0AGZ. Een half jaar daarna had ik ook (na hard zwoegen) de A-machtiging, PA3ESY. Deze call heb ik nog steeds en aangezien mijn website ook zo heet ga ik geen andere call kiezen.
Mijn bezigheden op radiogebied bestaan tegenwoordig uit het verzamelen van oude militaire apparatuur, alles alleen met buizen, het repareren en restaureren van dit soort
spullen.


T-1154

Op de foto rechts, de beroemde T1154-zender.
Het ontwerpen van de meest onzinnige en soms zinnige dingen en zelfbouw staan bij mij nog steeds hoog in het vaandel. Ik pruts het liefst met buizenzendertjes, ontvangers, voedingen en versterkers. Hoe simpeler, hoe beter. Verder speelt fotografie nog steeds een grote rol in mijn leven en het onderhouden van de website kost ook de nodige uurtjes. Vrijwilligerswerk bij het plaatselijke Historisch Museum vergt ook nog de nodige tijd.
Ik ben nog steeds gelukkig getrouwd met Marjolein, die nog een redelijk aantal jaartjes jonger is en voor de kleuterklassen staat en mij dus niet in de weg loopt. We hebben twee kinderen en twee kleinkinderen en dat vergt toch weer wat meer tijd maar is erg leuk.
Voor verdere informatie biedt mijn website: https://www.pa3esy.nl misschien wel enige uitkomst.


Nog enige foto’s uit het heden:

De werkbank in de shack


De communicatie- en denk-hoek.


Gedeelte van de verzameling.


Antennetjes.


 

Nieuw Forum sinds 19 september 2020

WE HEBBEN SINDS 19 SEPTEMBER 2020 EEN NIEUW FORUM IN GEBRUIK GENOMEN.

Alleen voor Arac – A21 leden die ook lid van de Veron zijn.

Even voorstellen: Ton PA3TP

Mijn naam is Ton (PA3TP). Ik ben geboren 28 mei 1965 en ben van jongs af aan bekend met radiotechniek. Geïnspireerd door mijn vader die radiozendamateur was, ben ik besmet geraakt met het radiovirus. Op jonge leeftijd kwam ik er achter dat het bouwen van radio’s en zendertjes een fantastische en leerzame hobby is. Zo herinner ik mij nog goed dat ik mijn eerste kristalradio bouwde en daarmee een Engelse middengolf zender hoorde. De magie van radio heeft mij mijn  hele leven bezig gehouden en nooit meer los gelaten. Op een veel te late leeftijd besloot ik om een zendmachtiging te halen. Hiervoor heb ik aangemeld bij de ARAC en heb daar ontzettend veel steun gehad van de leden bij de studie van de lesstof voor het examen.

Uiteindelijk met mijn machtiging op zak mocht ik nu legaal zenders bouwen. Voor mij bestaat de radiohobby hoofdzakelijk uit het bouwen en experimenteren van schakelingen in groepsverband, omdat dat kennis en ervaring dan gedeeld kan worden. Twee weten meer dan één, hierdoor kunnen hogere doelen worden gehaald.

Mijn interesse gaat met name uit naar schakelingen met radiobuizen. Daarom bouw ik hoofdzakelijk met buizen. Van QRP tot hoog vermogen. In het laatste geval ben ik met Peter (PA1PDY) een eindtrap aan het ontwerpen en bouwen. Zowel het mechanische als elektronische aspect vind ik erg interessant. Zo hebben we hele eindtrap automatisch bedienbaar gemaakt, waarbij alles met stappenmotoren wordt bediend en aangestuurd door een microcontroller. De microcontroller krijgt informatie uit de transceiver, waarbij een automatische omschakeling van de band filters word bewerkstelligd en het pi uitgangsfilter automatisch in goede stand gaat staan.

Natuurlijk kost dit ontzettend veel tijd en doorzettingsvermogen. Daarom komen wij donderdag ‘s avond bij elkaar om te experimenteren en te leren van onze hobby. Bovendien leer je veel van elkaar en is het bouwen in groepsverband erg gezellig. Onze bevindingen worden dan vaak weer gedeeld op de bijeenkomsten van de ARAC. Daardoor ontstaan vaak weer nieuwe ideeën en oplossingen. Daarom zijn voor mij de ARAC en de Veron twee onmisbare componenten van de hobby.

73, Ton Petiet (PA3TP)
foto’s:

2 Meter Zender

Eindtrap Voorkant

Eindtrap Intern Pi-Filter

Eindtrap Intern

Even voorstellen: Peter PA1PDY

Hallo, mijn naam is Peter (PA1PDY). Geboren 12 maart 1977 en getogen in Borculo.
Na de lagere school ben ik een opleiding elektrotechniek gaan doen op Hofstede MTS in Hengelo Overijssel. Na de MTS ging ik naar de Saxion Hogeschool waar ik de hoogfrequent techniek opleiding heb gevolgd. Voor deze opleiding heb ik mijn afstudeerproject bij Astron in Dwingeloo bij de radiotelescoop mogen doen. De opdracht hiervoor bestond uit het ontwerpen van een L-band LNA t.b.v. radioastronomie.

Na deze opleiding ben ik in de power electronics terecht gekomen. In het begin in assemblage en testen van lampdrivers, daarna kwam ik bij de R&D terecht, waar ik o.a. een lastig EMC probleem oploste. Daarna mocht ik ook ontwerp werkzaamheden doen. Hierbij moest ik zogenaamde EDA (Electronic Design Aid) software gebruiken. Helaas was deze software niet gebruiksvriendelijk, en consumeerde veel van mijn tijd voor allerlei randzaken en was in mijn ogen meer een teken tool dan een ontwikkel tool.

Gedreven door deze ervaring, heb ik enkele EDA tools van andere fabrikanten bekeken. Ik ontdekte gemeenschappelijke gebreken en fouten in alle deze pakketten. Ik was erg verbaasd en teleurgesteld over de staat van het EDA landschap. Is dit het beste wat we kunnen? Ik vond dat het beter kon. Toen heb ik afscheid genomen van mijn toenmalige werkgever en ben toen mijn eigen bedrijf genaamd Matroos begonnen, met het idee om een eigen EDA tool te ontwikkelen. Om de dit financieren lever ik diensten met betrekking tot hardware (elektronica) en software ontwikkeling.

Desondanks is mijn passie voor hoogfrequent techniek gebleven en ben ik fanatiek (zelfbouw) radiozendamateur. Momenteel hebben we (Ton PA3TP en ik) lopende projecten waaronder een HF lineair.

Verder ben ik met een zelfbouw zend/ontvanger bezig voor de HF banden. Hiervan wordt HF pad analoog en helemaal zelf ontworpen. Voor het RX front-end heb ik een Norton versterker ontwikkeld naar eigen inzicht en specificaties. Het vreemde van het eerste prototype was dat deze “LF” oscilleerde, dus onder de HF band. Na veel gestuntel heb ik deze opgelost. Toen kwamen de bandfilters aan de beurt. Hiervoor diende het artikel van W3NQN uit QST juni 1998 ter inspiratie. Verdere details van de transceiver laat ik even achterwege dan houd ik nog inhoud over voor een eventuele lezing op een gezellige ARAC avond!

Zoals het bovenstaande verhaal blijkt, ben ik een die hard techneut, die het leuk vind om zelf schakelingen te ontwerpen en te bouwen (die vervolgens wel eens in rook opgaan). Ik ben lid van de ARAC/Veron geworden om mede radio enthousiastelingen te leren kennen. De ARAC is een leuke club met mede radio fanatiekelingen, interessante lezingen en leuke en gezellige excursies.

Demodulatie-Mixer en Duplexer en Audio

73, Peter de Jonge (PA1PDY)
Wat foto’s van onze creaties:

Bandfilter

Even voorstellen: Ben PA0BKL

Hallo Araccers,

Mijn naam: Ben Krabbenborg, PAØBKL
Geboren te Zieuwent in september 1939 net voor de oorlog uit brak. Ik ben opgegroeid als vijfde kind in een boerengezin met elf kinderen, 9 jongens en 2 meiden. Zoals bijna alle gezinnen hier in Zieuwent hebben we eigenlijk weinig hinder ondervonden van de oorlog. De meeste gezinnen waren selfsupporting en konden in hun eigen onderhoud voorzien. Vanaf 1944 kan ik me nog flarden uit die tijd herinneren met name de bevrijding. Vanaf de lagere school ging het naar de ambachtsschool, algemene metaalbewerking, daarna aspirant hulpmonteur, hulpmonteur, monteur, in de elektrotechniek. 4 Jaren avondschool in Winterswijk, dat was een dik half uur fietsen. Het was 48 uren werken in de week en 3 avonden in de week school. Tot aan mijn diensttijd heb ik gewerkt bij een installatiebedrijf in Zieuwent. Je moet weten dat het hier wat elektriciteit betrof onrendabele gebieden waren. Bij ons thuis werden we eerst in november 1953 aangesloten op het elektriciteitsnet. 5 februari 1959 moest ik me in Ede melden voor de militaire dienstplicht waar ik na de rekruten tijd een opleiding heb gehad als high speed telegrafist, dat was seinen en opnemen met een snelheid van 21 woorden per minuut klare taal. Na de morse opleiding in Ede, overgeplaatst naar de Oranjekazerne in Schaarsbergen en na een verblijf van 1 maand daar, op eigen verzoek overgeplaatst naar Oirschot op een vaste radiopost. Als radio stond daar de AN-GRC 9 bij de meesten van ons wel bekend. We waren daar bij de infanteristen met 3 man van de verbindingsdienst en hadden behoorlijk wat privileges. Eind augustus 1960 ging het in colonne naar Frankrijk naar La Courtine waar ik 2 maanden heb gezeten. Ik had geen werk daar maar ik moest mee omdat ik niet alleen in die grote kazerne achter kon blijven. 1 november 1960 afgezwaaid. 21 Maanden het vaderland gediend voor 1,- gulden per dag!
Vanaf 1 januari 1961 een nieuwe baas in Varsseveld, in de jukebox en gokkasten handel, service en reparatie. Een turbo jaar, ik was de enige techneut daar, had net mijn rijbewijs en moest natuurlijk weekenddiensten draaien. Met een jaar had ik het wel gezien daar en ben op 1 januari 1962 weer overgestapt naar een installatiebedrijf in Harreveld. Heb daar 7 jaar met heel veel plezier gewerkt. In die jaren was ik ook lid van een cabaretgezelschap waar ik accordeon speelde. Vanuit dat gezelschap hebben wij een band opgericht “The Evening Stars” waar ik dik 12 jaar deel van heb uitgemaakt. In 1964 ben ik in het huwelijksbootje gestapt met mijn vrouw Fien. We kregen 2 schatten van dochters en woonden in een zelfgebouwde bungalow in Lichtenvoorde. In 1965 gingen we daar wonen en het is wel grappig te vermelden, dat wij toen de enige waren in onze straat met telefoon. Ik was n.l. de contactpersoon van de band en deed alle boekingen. In 1972 zijn we begonnen met een muziekhandel in Lichtenvoorde met een winkel pal tegenover de kerk. Na 3 jaar verhuisd naar de Lievelderweg in Lichtenvoorde naar een veel groter pand. De muziekhandel uitgebreid met elektronicaproducten en losse onderdelen. Maar in de schaarse vrije tijd bleef de radio trekken. In 1973 samen met Jan, PA2ENG besloten naar Enschede te gaan een maal in de week voor de zendamateurcursus. In 1975 D- examen gedaan en geslaagd. Mijn eerste call was: PDØAGP. In februari 1976 C examen en ik dacht in maart Morse examen en dat ging cum laude! Daar schijnt in Ede vroeger iets mis te zijn gegaan voor wat betreft mijn morse certificaat. Dat heb ik nooit gehad. Is waarschijnlijk aan de aandacht ontsnapt. Zodoende maar gewoon even examen gedaan. Een nieuwe call was het resultaat PAØBKL tot op de dag van vandaag. In 1975, na het behalen van de D- machtiging hebben Jan en ik ons tevens aangemeld bij de ARAC en Veron natuurlijk. We hebben de jaren door hele leuke velddagen, jota’s en andere activiteiten meegemaakt met de vereniging. In 1999 zijn we gestopt met de winkel. We stonden voor de keuze: stoppen of groter worden. Ik was inmiddels 60 jaar en voor mij hoefde het allemaal niet meer zo nodig. Zodoende werd besloten om alles te verkopen, en een wat rustiger leven te gaan leiden. Inmiddels was ik de jaren door ook al 4 maal opa geworden en wel van 2 kleinzoons en 2 kleindochters. In 2004 kreeg ik mijn eerste AOW en toen was het dus lang leve de lol. Ze doen ons een keer in de maand de ruif helemaal vol en we hoeven hem alleen maar leeg te eten. In 2015 is mijn dierbare vrouw overleden na een ziekbed van bijna 2 jaar. We waren bijna 51 jaar getrouwd. Maar, het lot heeft me weer kennis laten maken met een schat van een vrouw waar ik nu alweer bijna vijf jaar mee samen woon. In die tussentijd heb ik qua gezondheid een behoorlijke veer moeten laten! Eind 2016 is bij mij mijn rechterbeen in drie fases geamputeerd als gevolg van een slechte doorbloeding. Ik heb uiteraard weer een prothese, kan met een rollator weer redelijk lopen, heb mijn rijbewijs weer terug met een aangepaste auto, en voor de korte afstanden rij ik lekker op mijn scootmobiel.
Door die amputatie van mijn rechterbeen was ik genoodzaakt mijn huis te verkopen omdat die eigenlijk te weinig ruimte bood voor iemand in een rolstoel. We zijn verhuisd naar Zieuwent en wonen nu tot volle tevredenheid in een aangepaste huurwoning.
Alleen de antenne installatie was nog een probleem omdat er betrekkelijk weinig grond bij de woning was. Door van de nood een deugd te maken had ik een van de dipoolzijden aan een lantaarnpaal geknoopt aan de straatkant. Die heeft er 18 maanden gehangen tot een overijverige dienaar van de wet hier een einde aan maakte. Als gevolg daarvan de dipool draad omgebogen en afgespannen boven eigen grond. We gingen er van uit:”als het niet gaat zoals het moet, dan moet het maar zoals het gaat!” En ik moet zeggen, het werkt en dat is het belangrijkste. Contesten boeien me niet zo. Voor mij is knutselen belangrijk en af en toe een leuke verbinding maken en dan een discussie opstarten hoe je een bepaald probleem kunt oplossen.
Ik zit veel te knutselen met allerhande dingen van voedingen tot buizenzenders en eindtrappen. Heb al een paar jaren een 80 meter dubbelzijband buizenzender in gebruik met als eindbuis een EL84 uiteraard homebrew. Heel leuk om te bouwen en te gebruiken. Hij kan gestuurd worden met een kristal maar ik heb daar later een soort DDS aan toegevoegd.
Het volgende bouwproject was een buizen eindtrap maar dan als PUSH-PULL eindtrap zoals in de audio eindversterkers. 2 stuks 6L6 als balans eindtrap geschakeld levert bij een aansturing van 5 watt ongeveer 30 watt aan de antenne.
Voor 70cm gebruik ik een Kenwood TM702E een dualbander voor 2 en 70.
Voor 2 meter een Multi-3000 een oudje uit de jaren 80 ik dacht een van de eerste met een PLL-schakeling maar wel alle modes.
Voor HF gebruik ik een Icom IC-706 die ik in 1999 tweedehands heb gekocht in Houston.
Dan heb ik nog een veredeld 27mc geval wat gebruikt wordt voor de 10 meter. Hij komt volgens mij uit de President stal en heet de HR2510. Loopt van 26.00 tot 29.700 met alle modes.
Als hf antenne gebruik ik de W3DZZ, voor 10 meter een horizontale dipool en een Diamond V2000 voor 6 meter, 2 meter en 70cm.
Ik hoop voor de komende jaren dat ik het geluk mag hebben over een redelijke gezondheid te mogen blijven beschikken om nog vele uren aan onze mooie hobby te kunnen besteden.


Mijn eerste knutselwerkje, een 80 meter cw/am zender met een el84 als eindbuis kristal gestuurd.


Het tweede pronkstuk, nog steeds in gebruik, ook een 80 meter zender echter nu cw en dubbelzijband met ook een el84 als eindbuis.


Dit is het derde werkstuk, een eindtrap voor 80 meter met 2 keer 6L6 buizen levert bij aansturing van 5 watt, 30 watt aan de antenne.


Een proefopstelling voor een PLL-synthesizer met normale ic’s uit de 4000 serie. Werkt tot volle tevredenheid met stappen van 1 kHz

Silent Key: Benno Mol, PD1ICF

Silent Key:

Zaterdag j.l., ontvingen wij het droeve bericht, dat op 17 juli Benno Mol, PD1ICF,
na een langdurig ziekbed is overleden.
Er is gelegenheid tot condoleren op donderdag 23 juli van 19:30 – 20:00 uur,
Uitvaartcentrum Startman
Werfheegde 27 Haaksbergen

Even voorstellen: Albert PE1OJZ

Even voorstellen: Albert PE1OJZ

Mijn call: PE1OJZ
Geboren: 1 april 1951 (volgens mijn ouders!)
Ik woon samen met Ina aan de Maandagsdijk in Barchem sinds 1976. In 1951 geboren in Borculo als oudste zoon op een boerderij in Heure.
Mijn oom (Derk Jan) geboren in 1924 was ten tijde van de oorlog 16 jaar oud en diende zich te melden bij de Duitsers. Hij had daar geen zin in en is 5 jaar lang ondergedoken geweest op de hooizolder in de varkensschuur.
Bets Hogeweg van de radiozaak in Borculo heeft toen een ontvanger voor hem gebouwd waarop hij Radio Oranje kon ontvangen. Zo kon men dagelijks de laatste nieuwtjes ontvangen. Mijn vader heeft in de oorlog voor de Duitsers in Zevenaar tankvallen moeten graven en loopgraven. De reis ging toen per fiets met massieve banden.
Bij ons thuis werd vroeger veel geluisterd naar geheime zenders op zondagmorgen en dat had mijn interesse. Draadloos berichten en muziek ontvangen, hoe is dat mogelijk??
Toen ik ca. 10 jaar was kreeg ik mijn eerste Philips bouwdoos voor een kristal-radio ontvanger met een OA 79 diode als ik het goed heb.  Deze gebouwd en zonder batterij ontvangst Radio Luxemburg op de middengolf. Wat gaaf zeg!

Schema Philips Pionier 1

Schema Philips Pionier 1

 

 

Toen kwam de periode van veel prutsen met oude radio’s en op 13 jaar mijn eerste bandrecorder van Frans Snel uit Borculo. Wat een lol hebben we hier mee gehad. Stiekem gesprekken opnemen als er bezoek was en de mensen later laten horen wat ze allemaal gezegd hadden.
Inmiddels was de tijd rijp om mijn eerste geheime zender te bouwen op de middengolf. Via kennissen uit Eibergen had ik een schema gekregen met een EL3 en een AZ1 buis. Spoel moest ik zelf wikkelen met midden aftakkingen op 7 -14 – 18 windingen.

Velddag ARAC bij ons thuis

Velddag ARAC bij ons thuis

Albert en Ina

Albert en Ina

Natuurlijk werkte het eerste exemplaar niet en stapte ik met de zender achter op de fiets op weg naar Eibergen. De “deskundigen” hadden het apparaat in no time aan de praat en zo kon ik thuis aan de slag. Een antenne gespannen tussen de schoorsteen van het huis en de elektriciteitspaal van de Berkelstreek en daar begon het magische station “Studio Bellevue”zijn eerste uitzending.
De uitgang van mijn bandrecorder was de ingang voor de zender.
Al snel was er de nodige belangstelling en in totaal heb ik ongeveer 10 zenders gebouwd voor deze en gene, zodat we een mooi netwerk hadden.
Toen kwam de verkering met Ina uit Aalten, de trouwerij en zo kwamen we in Barchem terecht.
Na mijn opleiding Elektro aan de MTS te Deventer ging ik werken in Zutphen en kreeg de leiding over 18 monteurs om melkkoeltanks te installeren en te repareren.
In 1982 ben ik overgestapt naar ITHO te Schiedam als technisch adviseur koeltechniek regio Noord-Oost. Inmiddels waren er 3 zoons geboren en geen tijd voor de hobby.
Toch in 1991 de draad opgepakt om radioamateur te worden.
Bij A40 Twente de cursus gevolgd onder leiding van Koen Wieringa en geslaagd na examen in Nieuwegein voor C en D amateur.
Toen aan de slag om wat apparatuur te bemachtigen en een antenne.
Ik had in 1990 al eens een advertentie gezien van een kantelmast 18 mtr. hoog en deze uitgeknipt en bewaard. In 1992 gebeld met de man van de advertentie uit Voorst, die een beetje beduusd reageerde, maar warempel de mast was er nog.
De mast lag hem na 2 jaar in de weg en voor fl. 150.- mocht ik hem ophalen, een mast die in Apeldoorn had gewerkt voor een centraal antenne systeem.
Thuis aangekomen met de kantelmast, een flink gat gegraven, 2 kub beton erin en na een paar weken de mast overeind gezet.
Ik ben een jaar lid geweest van A40, vanwege de opleiding en daarna over naar A21 ARAC.
Ik beschik thuis over een 9 elements beam voor 2 mtr. en een rotor. Ook een vertical voor 2 en 70.
Voor de korte golf een W3DZZ.
  De shack bestaat uit een voeding 12 Volt 25 A, een ICOM IC 706, ALinco DR 510 en een MFJ948 tuner.
Ik ben geen echt actieve zendamateur, maar ik vind diverse zaken er om heen altijd heel interessant.
Hierbij te denken aan maandelijkse bijeenkomst, velddag, Dag van de amateur, etc.
Omdat we buitenaf wonen met veel ruimte ooit enkele keren de contestgroep PI6Z uit Zutphen op bezoek gehad tijdens de CQ – WW. Wat een belevenis, dat zijn de echte amateurs!
Samen met Karel Wennink (PA0WEN) veel JOTA’s gedraaid bij de Graaf Otto Groep in Lochem.
Afgelopen jaren diverse keren samen met Ton (PA3TP), Michel (PA3MI), Pascal (PA9S) en Peter (PA1PDY) de JOTA verzorgd in Lochem.
Gezien mijn ervaringen in de koeltechniek ben ik nu af toe freelance docent voor opleidingen koeltechniek, warmtepompen en F-gassen monteurs.
Als alles weer gaat lopen

Jota 2018 Lochem

Jota 2018 Lochem

ook aan de slag als examinator in dit vakgebied.

Een uitje met Bello uit Barchem?

Een uitje met Bello uit Barchem?

 

 

 

 

Verder ben ik verantwoordelijk voor de technische installatie qua geluid en beeld bij ons in de kerk.
Als voorzitter van de groep Bello 56 moet ik natuurlijk ook daar een beetje reclame voor maken!

 

Uit de Stentor een verhaal van mijn vrijwilligerswerk bij ons in het dorp.

 

Blijf gezond en een hartelijke groet van Albert Wonnink – PE1OJZ uit Barchem.