Even voorstellen: Johan NL13751

Mijn radiohobby begon in het jaar 1968 met het lidmaatschap van de BDXC [ Benelux DX Club ] waarvan ik nu al ruim 53 jaar lid ben.
In dat jaar kocht ik mijn eerste ontvanger, de R107, een grote blauw/grijze bak waarop ik voor de eerste keer Radio Scheveningen en diverse omroepstations ontving.
Daarna kwam de Grundig Satt.210, de SONY ICF6800 en vele andere ontvangers.

In 1970 kwam ik in contact met Geert Koops, PA0ZM [ Silent Key ], die bij mij in de straat woonde en een enorme antenne achter het huis had staan.
Ik wilde wel eens weten wat daar gebeurde, dus op een

DX-en in Ouddorp

middag aangebeld en………. ik was ”verkocht” aan de radiohobby.

Vele leuke avonden bij Geert doorgebracht, maar mijn interesse bleef toch bij het luisteren naar radiostations en af en toe zendamateurs.

Sony6800 SailorR104 PYE219

In de jaren 80 en 90 bezocht ik veel hobby weekenden van de BDXC en was organisator van vele excursies naar o.a. de TV toren van Smilde, de ”grote oren” van Burum , de schotels van Westerbork en AFN Belgium. Dat kon toen nog allemaal in goede harmonie.

Inmiddels had ik ook de beschikking over de TONO 350, waarmee je telexberichten op de korte golf kon decoderen, wat altijd het eerste nieuws opleverde van de persbureaus zoals UPI, AP, ANSA en vele anderen. M.a.w. je kreeg het nieuws voordat het op de radio te horen was.
Ook scheepsberichten via AMTOR en de RTTY van zendamateurs waren goed mee te lezen.

Mijn mooiste ontvangst was het Cable and Wireless station van de Falkland Eilanden.
Maar ook mijn interesse veranderde. In het jaar 2000 begon ik met mijn kameraad Wim van Beek met het bezoeken van radiobakens, zowel VOR als NDB.
We hebben heel wat landen bezocht en het resultaat kun je vinden op mijn website;

www.aerobeacons.nl

Was getekend: Johan NL13751

Even voorstellen Hans PA9S

ARAC-website; Even voorstellen: Hans PA9S

Hallo allemaal,

Mijn naam is Hans Braam, ben 53 jaar oud. Geboren in Deventer en op mijn derde verhuisd naar Goor waar ik ben opgegroeid.

Op jonge leeftijd was ik al gefascineerd door techniek en elektronica. Als kleuter van drie heb ik eens wat onderzoek verricht aan een wandcontactdoos in het woonhuis van mijn opa en oma. Dit resulteerde in derdegraads brandwonden aan mijn linkerhand. Na wekenlang een 2-dagelijks ritje achterop de fiets bij moeder naar de huisarts is het uiteindelijk allemaal weer redelijk gekomen.
De littekens zijn nog duidelijk zichtbaar.

Figuur 1: voeding tbv hoog vermogen laser

Figuur 1: voeding tbv hoog vermogen laser

Eind jaren ‘70 struinde ik langs de straten om oude radio’s of TV’s te zoeken die ik dan kon slopen.
Ik was een jaar of 10 toen mijn oudere broer met 27mc actief werd. Hierdoor kwam ik hier ook mee in aanraking. Razend populair was dit in die tijd.

Na de lagere school naar de MAVO en vervolgens naar de Hofstede MTS in Hengelo richting elektronica. Stage gelopen bij EM-International in Hengelo en bij het “Nederlands Centrum voor Laser Research” (Universiteit Twente in Enschede). Na mijn stage ben ik daar blijven hangen en heb er nog een jaar fulltime gewerkt.

In maart 1991 moest ik komen opdraven om mijn militaire dienstplicht te vervullen.

De opleiding kreeg ik bij de Simon Stevin Kazerne in Ede waar ik ben opgeleid tot dienstplichtig onderofficier bij de verbindingstroepen. Na 2 maanden opleiding in de rang van Sergeant overgeplaatst naar Kamp Holterhoek in Eibergen waar ik het commando kreeg over een Relais-detachement bij de “Delta-Verbindings-en-Bedienings-Compagnie-541-Verbindingsbataljon” (D-VBD BEDCIE 541-VBD BAT). Gedurende deze 12 maanden in Eibergen heb ik deelgenomen aan 14 verschillende oefeningen in binnen- en buitenland.

Na mijn militaire dienstplicht heb ik kort gewerkt bij Holec-Middenspanning in Hengelo. Vervolgens ben ik terecht gekomen bij BM-Sat in Rijssen, waar mijn werk bestond uit de installatie, onderhoud en reparatie van draaibare satelliet antenne systemen. Hier heb ik een jaar of 10 gewerkt.
In de avonduren heb ik nog een aanvullende studie “marketing” gedaan aan de DOC-Hogeschool in Enschede.

 

Figuur 2: klaar voor de volgende parachute sprong op vliegveld Teuge

In 1997 heb ik gesolliciteerd bij Amplimo BV (toen nog in Delden), waar ik als “Technisch Adviseur” ben aangenomen. Amplimo BV is een bedrijf gespecialiseerd in de levering van ringkerntransformatoren. Mij werd de kans geboden om het bedrijf over te nemen. Dit heb ik gedaan per 1 Januari 2001.
In 2005 hebben we het bedrijf verhuisd naar het Industrieterrein van Neede. Hier woon ik naast het bedrijf met mijn XYL en 2 dochters.

Figuur 2: klaar voor de volgende parachute sprong op vliegveld Teuge. Als liefhebberij ben ik regelmatig bezig met high-end audio. En daarmee ook veel in buizen techniek. Ik heb de nodige versterkers gebouwd, gerepareerd en gemodificeerd. De kennis van transformatoren komt hier natuurlijk erg goed van pas.
Verder heb ik in het verleden diverse hobby’s gehad waaronder; zeilen, parachutespringen, wedstrijd-karten, RC-helikopter vliegen, diepzee duiken, …….

Om mijn kennis op gebied van HF-techniek wat op te halen en te verbeteren, heb ik in 2015 mijn F-machtiging gehaald en ben begonnen met experimenteren. Mijn eerste zelfbouwantenne was een 6-band hexbeam voor 6m t/m 20m, gemaakt van vishengels en werkte erg goed. Helaas ging deze tijdens een flinke storm in 2016 ter ziele.
Wegens drukte en tijdgebrek in Januari 2017 besloten om een complete antenne aan te schaffen. Dit werd een 5-band log-per yagi. (EAntenna 59+) en deze gemonteerd op een 4x6m Versatower in de achtertuin.

Figuur 3: 6-band Hexbeam

Figuur 4: 5-band Log-periodic yagi

Figuur 3: 6-band Hexbeam Figuur 4: 5-band Log-periodic yagi Figuur 5: GAP-Voyager DX

Voor 40m heb ik hier later een verkorte dipool (EAntenna 40MDY1) bij geplaatst.
Verder heb ik voor 80m en 160m een vertical op het bedrijfspand gezet (GAP Voyager).
En natuurlijk niet te vergeten een Diamond X50 voor 2m en 70cm.

Tussentijds ben ik in 2016 ook nog geslaagd voor het CW examen waarvoor ik naar België moest (Diest). Helaas ben ik tot vandaag nog niet snel genoeg om een fatsoenlijk QSO in CW te kunnen voeren, maar we geven niet op. Ooit komt het zover ….

Mijn transceivers zijn: Yaesu FTDX5000, Yaesu FT991, Yaesu FTM400, Yaesu 3DR en een zelfbouw all-band all-mode mcHF (opensource project van M0NKA; http://www.m0nka.co.uk).

Nou ja, tot zover een kleine impressie van wat ik zoal doe en heb gedaan. Mocht je meer willen weten, dan ben je welkom voor een kop koffie bij Amplimo BV ….. 😊

73, de PA9S

Hans

 

 

 

 

 

 

Even voorstellen: Arie PC7M

Even voorstellen: Arie PC7M

Ik ben Arie, PC7M, geboren in 1956.

De radio hobby heb ik met de paplepel ingegoten gekregen door mijn vader, PA0JAB, die helaas al ruim 20 jaar geleden is overleden. Mijn vader had in mijn prille jeugdjaren (begin jaren 60) , een secretaire met daarin een R107 met een 6J6 balansconverter en een X-tal TX met een QQE03/12. Op 144 MHz ca 10 Watt in AM en een 4 el antenne.

Later in de jaren 60 kwamen ook SSB en FM als modulatie soorten meer in gebruik.

Mijn vader heeft in die tijd de bouwstenen van Semco gekocht en de toen populaire Semco Terzo 144 MHz Transceiver gebouwd. Samen met PA0FHB, PA0GSB en PA0ZO (Allemaal helaas ook al SK) die er ook allen een bouwden.

Ik weet het niet meer precies, maar ik dacht in 1968, heb ik mijn luisternummer aangevraagd, NL-1120. Veel geluisterd op 2m toen met de eerder genoemde Semco Terzo, die voor die tijd best gevoelig was. Antenne was de “good old“ 16 el. Tonna (F9FT). Voor HF was er toen een FT-200.

Ook is er in de begin jaren 70 een contest groep ontstaan die in eerste instantie alleen op 2m in de QRP sectie (10 Watt output) actief was. Ik ging vaak mee met de groep, PA0JAB, PA0FHB en PA0GSB. Later werd de groep uitgebreid met o.a. PA0JWX en PA7WW (toen PE0HJH/PA2HJH) . Toen kwam er ook 70cm bij en als klap op de vuurpijl ook nog 23cm. Met een tripler, het 432 MHz signaal verdrievoudigen en dan had je een signaal op 23 cm. Als ontvangst ingang, als ik het mij goed herinner, een 1N21A. De laatste letter gaf het ruisgetal aan. Zender matig iets met ECC8010 en ECC8020 van PA0FHB. Een parabool, die we konden lenen, moest buitenom de Coöperatie Silo in Borculo opgehesen worden, want paste niet in de lift. In die begin tijd maakten we wel een stuk of 3 a 4 QSO’s op 23 cm tijdens het hele weekend! Met o.a. PI4THT en als toen “echte” DX PI4NYM (Nijmegen). Koste veel tijd met uitrichten, maar was erg leuk.

Daar kon ik toen hand en spandiensten verrichten voor de groep …als co operator… zenden mocht ik toen eigenlijk nog niet (te jong)….maar ja, ik had een mooie schelle (contest) stem, goed voor SSB contesten en daar is druk gebruik van gemaakt in de contesten om wat punten binnen te halen….

Toen ik op de MTS kwam en daar (natuurlijk) de richting elektronica nam werd het ook tijd om echt aan de zendamateur machtiging te gaan werken. Opgegeven voor het najaars-examen 1975, omdat ik het wel “ff” zou doen… Resultaat gezakt op de machtigings-voorwaarden. De herkansing in voorjaar 1976 werd met goed gevolg afgelegd, en PE0TAB was geboren en mocht ik eindelijk legaal de band op.

Omdat ik toen een set ter keuring aan moest bieden bij de PTT heb ik toen een SSB only set gekocht, de Belcom Liner 2, een 2m SSB set (10 watt output). Als scholier een rib uit mijn lijf… maar gelukkig was er thuis wel de rest van de spullen van mijn vader die we beiden intensief gebruikt hebben. Van deze set heb ik later nog veel plezier gehad.

In het begin van mijn amateur tijd, samen met mijn pa, ook actief geworden op 432 MHz met de Microwave 432/28 transverter. Toen werd de HF achterset een Kenwood TS120. In die tijd ook eindtrappen gebouwd voor 144 MHz en 432 MHz met een 4CX250B. Weet het ontwerp wat we toen gebruikten zo niet meer (dacht DK1CO), maar waren toen der tijd zeer populaire types met lecher.

In Augustus 1976 werd ik opgeroepen voor de militaire dienstplicht bij de Koninklijke Luchtmacht.

Na de basisopleiding in Nijmegen, naar de LETS in Schaarsbergen voor de opleiding Radio/Radar monteur. Daarna de dienstplicht vervuld op straalverbindingsstation de Lemelerberg. Dat was een mooi hoog punt waar toen der tijd al flink contest gedraaid werd. Ook heb ik daar nog een 9 el. Tonna op een mastje van 3m gezet en met de eerder genoemde Belcom Liner met maar 10 Watt hele leuke DX verbindingen kunnen maken

Het ouderlijk huis heb ik eind 1981 verlaten en met mijn huidige xyl Ria gaan samenwonen.

Later kwamen daar onze 2 dochters bij, die ondertussen alweer uitgevlogen zijn.

In 1983 mijn CW examen met goed gevolg gedaan en is de call PE0TAB omgezet (via PA3COR) naar PA2TAB. PA3COR was een foutje van het AT, want van PE0 ging je toen naar een PA2 call bij het behalen van de toenmalige A-licentie. Ik beschikte toen over een FT-757GX voor HF en een FT290R en een Mirage Eindtrap.

In de jaren 80 is de hobby een aantal jaren op een lager pitje gezet.

Voor HF werd de Yaesu FT-757 GX later vervangen door een Kenwood TS430. En een eigenbouw dipool voor 10/15/20 m. Voor 144 MHz was er een FT290R met eindtrap en als antenne een 16 el Tonna (F9FT). Als antenne mast zijn er toen nog een aantal versatowers nagebouwd door en voor een aantal A21 leden.

Begin 1988 nog leuke winter expeditie gedaan naar Murokulien (SJ9WL/LG5LG) (Morokulien ?) samen met PA3AZS (SK), PA0JAB(SK), PA3BRC (nu PA1DM). Bedoeling was meedoen met de WPX contest. Maar door sterke aurora viel de contest totaal in duigen.

Vanaf ongeveer die tijd tot op heden ook actief als (eerst sub-) RQM voor de ARAC – A21.

Toen in die tijd, eind jaren 80, ook de 50 MHz band vrij kwam werd daar mijn interesse gewekt. Vanaf half 1988 daar actief. Eerst met alleen CW en maar 250mW met een home made transverter. In die tijd waren er nog niet zoveel landen QRV op 50 MHz, maar heb toen toch ca. 20 DXCC’s gewerkt.. Later op 50 MHz met wat meer power uit een naar 50 MHz omgebouwde 2m PA met 2 stuks 2C39.

In die tijd kreeg ik ook belangstelling voor Meteor Scatter op 144 Mhz. Daar ook veel leuke herinneringen aan. Met de Uher bandrecorder met regelbare snelheid en de omgebouwde Philips cassetterecorder met regelbare snelheid, die ik nog steeds heb. En later de DTR. High speed CW ging met een keyer op 1200/2000 lpm.. Langzaam in geven, op ca. 15wpm, en met een schakelaar omschakelen naar de hoge snelheid. Wat ik ook leuk vond was het z.g. Aurora -net. Een rondje bellen als er aurora aankwam, en dan op 144 MHz en 50 MHz veel Aurora QSO’s gemaakt vooral in CW, maar ook wel in SSB.

Rond 1995 betrokken geraakt bij de VHF/UHF/SHF contest groep PI4ZI, later werd de call PI4AJS. Hadden een prachtig QTH op het 10 verdiepingen tellende gebouw van de Losserhof, nabij Losser vanwaar we uiteindelijk actief waren op alle banden van 144 MHz t/m 47 GHz. En leuke tijd met veel ervaringen en belevenissen. We hadden daar de beschikking over de hele bovenste verdieping en de kachelruimte. Groep bestond uit ca 15 man hoofdzakelijk van afd. Twente en ARAC. Ook kwam daar regelmatig Uffe, OZ1DOQ (nu PA5DD) en is Bo, OZ2M een keer gast operator geweest.

Eind 90-er jaren kwam de mobiele telefonie op en werden op ons contest QTH antennes geplaatst voor het mobiele KPN netwerk. Dat was het einde voor de contest groep daar, want die commerciële jongens brachten geld mee en wij niet! En op de plaats waar zij antennes bouwden konden die van ons niet meer staan…

Toen deze groep stopte heb ik nog een paar jaar bij de contestgroep PA6C/PI9A in Assen meegedaan.

In 2003 de call gewijzigd van PA2TAB naar PC7M en bijna alleen maar actief geweest op 50 MHz en een klein beetje 144 MHz.

Op 50 MHz heb ik in de begin jaren van 2000 ook het een en ander geprobeerd te doen met EME (Earth Moon Earth). Met mijn simpele opstelling, een 6 elements yagi zonder elevatie en niet al te veel power wat geprobeerd… Door mijn simpele opstelling was CW geen optie. En moest het JT65 worden. Dit was ook de tijd dat de bekende software van K1JT (WSJT) op kwam. Er waren toen nog weinig stations actief, maar 1 station heeft mij veel tips en hulp geboden om het te blijven proberen. Dat was W7GJ, Lance. Met zijn kaartjes vwb maanstanden en degradatie werden de goede tijdstippen uitgezocht. Na een keer of 10 proberen (en ruim een half jaar verder), waarbij af en toe hier wel wat werd ontvangen of bij Lance, kwam het uiteindelijk toch tot een complete verbinding. Daarna heb ik nog een 12 tal stations via EME op 50 MHz kunnen werken. Maar ondertussen werd de lokale QRM, door o.a. PLC zo erg dat ik geen verbindingen op die manier meer kon maken. Denk ook aan allerlei andere QRM door zonnepanelen, LED en aanverwante artikelen die ons nu de hobby soms best moeilijk maken.

Wel heb ik, tot nu, op 50 MHz het mooie aantal van 206 DXCC’s kunnen werken. Tot voor een paar jaar geleden alles in SSB en CW. De laatste jaren zijn daar de digitale modes bijgekomen. Eerst JT65 en nu hoofdzakelijk FT8 (en klein beetje FT4).

Nu in de Corona tijd breng je wat meer tijd thuis door. Daarom eind vorig jaar toch maar iets voor HF, een Inv. V, voor 40 meter opgehangen. Ben daar eigenlijk alleen met FT8 actief. En ben positief verrast over de resultaten.

Ook heb ik steeds de antennes zelf gebouwd, eerst steeds samen met mijn pa. In de tijd dat ik nog een beetje HF deed o.a. een eigenbouw dipool voor 10/15/20m (kopie van Fritzel). Voor 2 meter na de 16 elements Tonna een 14 elements DJ9BV gebouwd, die het nog steeds goed doet. Voor 50 MHz begonnen met een 3 elements kanaal 2 TV antenne, daarna een poos de niet zelf gebouwde 5 elements van Tonna. Om wat meer gain te hebben heb ik toen de 6 elements DJ9BV gebouwd, die later is vervangen door de home made 6 el G0KSC LFA yagi, die ik nu nog steeds gebruik.

Nu iets over mijn arbeidzame leven …

Na mijn dienstplicht kon ik terug naar mijn stageadres bij Hollandse Signaal Apparaten. Het huidige Thales. Daar ben ik werkzaam geweest als tekenaar van service boeken voor sonar en radarapparatuur die daar gebouwd werden.

Dat was niet geheel mijn ding en na een klein jaar, in 1979, een baan gevonden bij MAI Inc. Een Amerikaans computer bedrijf die vooral mainframes maakten/leverden. Daar in diverse technische functies actief geweest tot 2000. Daarna nog een paar jaar bij Leferink in Haaksbergen gewerkt en daarna vanaf 2002 een aantal jaren bij HCE, onderdeel van de Groeneveld (Gorinchem) groep. Bij dit bedrijf waren ze in de begin jaren van 2000 al bezig met een black box voor in vrachtauto’s met onder meer de koppeling van de mobiele telefoon, vrachtvervoer bewijzen, rit/vracht informatie en een TomTom achtig systeem die de vrachtwagens van hun route voorzagen en ook een tracking systeem om de vrachtauto’s via GPS te kunnen volgen en ook digitale rit/uren registratie online. Ook had dit bedrijf toen al Adaptive Cruise control ontwikkeld. Heb toen de eerste tests meegemaakt in een vrachtauto en dat was best erg spannend. Bedenk wel dat dit nog in de begin tijd van de mobiele telefoon en GPS/TomTom tijd was.

Toen Groeneveld in 2005, de werkzaamheden van Enschede verplaatste naar Italië was het voor mij daar einde oefening.
Daarna werkzaam geworden bij mijn huidige bedrijf, Nedap in Groenlo. Eerst bij de wel bekende Stem computers, en daarna vooral werkzaam voor de afdeling Retail . Waar o.a. de wel bekende detectiepoortjes voor winkels gemaakt worden.

Nu nog ca 1,5 jaar en dan hoop ik van mijn AOW te gaan genieten. (eind 2022)

Dan nog iets over een andere hobby waar ik sinds 2016 erg veel plezier aan beleef. Het rijden en onderhouden van een oud barrel van max.ca. € 500,= en van voor 2000 (geen oldtimer !) en daar tochten mee maken en de auto heel zien te houden. Auto moet natuurlijk wel voldoen aan alle (APK) eisen. Dit met een hele groep. Dit gebeurde in eerste instantie via de organisatie van de Carbagerun, maar de laatste jaren meer onze draai gevonden bij de Barrelchallenge. (https://www.thebarrelchallenge.nl ). O.a. Daar in de zomer van 2018 in 2 weken met het oude barrel (Volvo V70 TDI uit 1998 en ruim 430.000 km op de teller) op en neer naar de Noordkaap gereden. Al onze avonturen die we tijdens de diverse tochten dwars door Europa meegemaakt hebben zijn terug te vinden op Facebook www.facebook.com/TeamGaitVerdan Tijdens deze ritten worden de snelwegen zoveel mogelijk gemeden!

Een aantal keren op deze ritten nog onze radiohobby gebruikt door APRS in de auto te hebben. Zodat het thuisfront en belangstellenden ons konden volgen. Verder 27 MHz voor onderlinge communicatie. We hopen komende November, als Corona het toelaat, een Noorderlicht editie te rijden naar noord Zweden (Kiruna) met nu onze Skoda Octavia uit 1998. En dan hopelijk het Noorderlicht nogmaals te zien.

Dat was een verhaaltje van mij. Mochten er vragen over zijn, laat het dan weten.
Blijf gezond !
73 en veel DX
Arie / PC7M

Even voorstellen Michel PA3MI

Even voorstellen:
Mijn naam is Michel en ben 46 jaar jong en ik woon in Borculo. Heb één broer die ook zendamateur is.
Mijn roepletters zijn: PA3MI

Na de basisschool, heb ik 2 jaar op de LTS in Borculo gezeten en na de brugklassen ben ik naar een andere school gegaan. Dit was Scholengemeenschap Marianum in Groenlo. Hier heb ik op de LEAO gezeten en de administratieve kant gekozen. Na 2 jaar mijn diploma van de LEAO gehaald en daarna heb ik een administratieve opleiding gedaan op mbo-niveau. Dit was op het PIOT in Hengelo, dit was gericht op het werken in de administratie met behulp van een computer en de softwarepakketten die toen der tijd helemaal in waren, zoals Lotus 123, DBase III+, SQL en Wordperfect 5.1.
Na mijn studie heb ik eerst nog een aantal maanden gewerkt bij het Twents MBO college en daarna bij de Gemeente Borculo, Kazerne Kamp Holterhoek en de belastingdienst ondernemingen in Winterswijk.
En na een aantal keren van werkgever te zijn gewisseld, ben ik uiteindelijk geland bij de Grolsch, eerst in Groenlo en later in Boekelo gewerkt. Geen baan in de administratie, maar gewoon op de bottelarij. De afvullijn van de halve liters. Hier heb ik 8 jaar gewerkt. Door langdurige ziekte heb ik hier moeten stoppen met werken.

Hierna heb in de elektronica gewerkt. Het werk bestond uit bestukken van printplaten, solderen en reparaties van printen die niet goed uit de soldeermachine waren gekomen. Ook verdere montage hoorde hierbij tot een volledig product.
Het laatste project wat ik in de elektronica gedaan heb, dat was het monteren van 3d delta printers van het merk Opiliones. Heel mooi werk en heel veel van geleerd.

Na jaren in de elektronica te hebben gewerkt (2005 tot +/- 2015). Werkte ik weer elke week een dag in de administratie. Van hieruit ben ik weer fulltime, tenminste wat voor mij fulltime is, 24 uur in de administratie gaan werken. Eerst ben ik anderhalf jaar gedetacheerd geweest bij een bedrijf in Emmen. Heb hier geholpen om de bedrijfsadministratie te archiveren van het bedrijf waar ik werkte in Lichtenvoorde, deze hield op te bestaan.
En van hieruit ben ik bij mijn huidige werkgever terecht gekomen. De gemeente Berkelland, hier werk ik sinds 2017 als administratief medewerker.

Ik ben in deze hobby gerold door de 27mc. In 1986 had ik mijn eerst “bakkie”, dit was een Scooper FC-2000. Toen was ik een jaar of 11. Op m’n 12e had ik mijn eerste nieuwe 40 kanalen bakkie een Midland 77-104. Deze heb ik nog steeds ergens op zolder liggen.
Mijn roepnaam was Stingray. Maar op het laatst was het gewoon Michel locatie Borculo.
Ook ben ik jaren actief geweest op packet radio. Mijn roepletters hierop waren BOR1MG.
De modems die ik toen gebruikte waren een Baycom en een TNC2S.

Ook op de 27mc heb ik mooie verbindingen kunnen maken. Mijn grootste afstand was toen Tel Aviv in Israël. Dit was met een President Grant op SSB.
Ik vond het DX-en en packet Radio het leukste om te doen op de 27mc. Korte gesprekken met stations uit het buitenland. Even een rapport uitbrengen. Postbusnummers uitwisselen en verder.
Mensen kunnen zeggen wat ze willen over de 27mc, maar voor mij is het een hele mooie opstap geweest voor in deze wereld.
Vind dat er vaak minachtend over gepraat wordt, maar dat is nergens voor nodig. Voor mij was het een hele mooie hobby. Anders had ik het nooit zoveel jaren gedaan.
In die tijd was ik ook een fanatieke scanner luisteraar. Luisterde toen al veel naar de 2 meter repeater in Eibergen. Vond het altijd wel heel bijzonder, maar nooit in verdiept wat nou een zendamateur precies was en wat je ervoor nodig had.

Pas later toen ik op Kamp Holterhoek werkte, heb ik diverse keren gesproken met iemand die zendamateur was. Hij werkte in de radio werkplaats op de kazerne. Heb toen veel mooie dingen gezien, militaire apparatuur, maar ook wel transceivers, ontvangers en decoders gewoon voor de zendamateur. Toen kwam eigenlijk ook wel zoiets van dat wil ik ook wel. Maar als ik dan weer thuis was na mijn werk, bleef het hier ook bij. Dit was in 1994/1995.

In die tijd was ik ook nog lid van een vereniging, het ICT (Internationaal Communicatie Team). Toen was dit nog een vereniging uit Eibergen, maar deze is later verhuisd naar Borculo. We moesten posten bij o.a. de survival runs in Beltrum en Neede. Ook deden we veel mee met vossenjachten. En in ons geval, gingen we de laatste jaren alleen maar voor de poedelprijs. Ons team heette niet voor niets “de Poedeljagers”, en maar extra kilometers rijden als we wisten waar de vos stond.
Benzine was toen nog niet heel erg duur gelukkig. Maar ondanks onze tactiek, grepen we nog regelmatig naast de poedelprijs. Waren er toch nog deelnemers die nog meer kilometers hadden gereden.

Eigenlijk door een vriend ben ik jaren voor dat ik met de ARAC, afdeling 21 VERON in contact kwam al meegenomen naar een vereniging in Zelhem, dit was de VRZA (Toen wisten we niet van het bestaan van de ARAC). Om eens te kijken wat het nou allemaal precies in hield en wat je ervoor zou moeten doen om zendamateur te worden. Dit was een zinvolle avond. Maar ikzelf was op dat moment al met een meerjarige studie bezig die ik toen voor de Grolsch moest doen. En dat was best pittig, waardoor ik geen extra studie erbij kon gebruiken. Dit is zo rond 2001 geweest.

De wil is eigenlijk nooit verdwenen. Zo rond 2008 vond ik mijn oude ontvanger terug in een opbergdoos waar deze ooit al eens in terecht was gekomen. Dit was een Alinco X-10 een portable wide band receiver. Toen pas weer een beetje begonnen met luisteren. Heb toen in het vervolg hierop, een wat grotere ontvanger gekocht. De Yaesu FRG-7700. Na wat weken geluisterd te hebben, miste ik gewoon iets. Kon niet terugpraten. Toen eigenlijk op het idee gekomen om er toch iets hiermee te gaan doen. Maar het heeft nog weer even geduurd voordat ik echt de stap had gezet.
Zo rond 2008/2009 (exacte jaar weet ik niet meer zo) wilde ik nogmaals een keer gaan kijken bij die vereniging waar ik al eerder eens was geweest. Toen ik op het internet aan het zoeken was, kwam ik erachter dat er nog een vereniging was. En dit veel dichter in de buurt van Borculo. Het was de ARAC, die op dat moment nog bijeenkomsten had in Neede bij Café Olde Mölle.
Heb toen contact gezocht met de toenmalige secretaris en mocht toen een avond komen kijken. Na deze avond ben ik ook gelijk lid geworden van de VERON.
Ook heb ik later een luisternummer aangevraagd, dit is NL13487.
Heb toen mijn broer een aantal weken later weten over te halen om ook lid te worden. Had hem toen gezegd dat ook collega’s van hem lid waren van deze vereniging.

Na het lid worden bij de VERON had ik ook al gauw een cursusboek voor de N-machtiging in huis. Door persoonlijke omstandigheden had ik moeite met de zelf studie. Ik had me er zelfs al een beetje bij neergelegd, dat het niet meer zou worden dan luisteramateur.
Totdat Chris PD7CJT in 2014 mij een aanbod deed, om mij op te leiden voor de N-machtiging. Hij wilde elke week een middag komen om zo samen door de lesstof heen te gaan. Deze kans heb ik niet laten schieten. De wil om zendamateur te worden die was er wel!
Elke week deed ik opdrachten en wat ik niet snapte uit het boek, legde hij mij rustig en vooral begrijpend uit, zodat ik het wel begreep. Hier ben ik hem nog steeds heel erg dankbaar voor.
In maart 2015 heb ik voor het eerst examen gedaan voor de N-machtiging en ben toen met 37 goede antwoorden geslaagd. Mijn gekozen roepletters waren toen PD1BGY. BGY stond dan weer voor Buggy. Dat is één van mijn andere hobby’s, een Ruska Super Buggy.

Binnen de vereniging waren René en Ton al bezig voor de studie voor de F machtiging. Ze hebben me toen beide overgehaald om mee te studeren voor de F.
Elke donderdag kwamen we bij elkaar en ik heb toen Peter en mijn broer Pascal, ook weten over te halen om mee te studeren.

In hetzelfde jaar dat ik de N heb gehaald, heb ik in november 2015 het F examen gedaan. En ben toen met 42 goede antwoorden geslaagd. En dat het zo snel is gegaan, is ook mede dankzij de goede hulp die ik van Chris PD7CJT heb gehad tijdens het leren voor de N-machtiging. Hij leerde me meer dan dat ik voor de N-machtiging nodig had!!
En voor de F ook de goede hulp van Peter, René, Ton en Pascal. We bespraken elke donderdagavond met elkaar bepaalde onderwerpen en soms ging het zelfs nog door in ons Whatsapp groepje die we hadden aangemaakt tijdens de studie. En waar we echt niet uit kwamen, dat namen we mee naar de verenigingsavond en dit legden we dan voor aan de leden. Ook keek ik heel veel filmpjes op YouTube van o.a. de ARRL, ook hier ben ik veel wijzer uit geworden. Hier werd ook weer dingen visueel uitgelegd.

De donderdag avonden zijn ook na de studie gebleven. Elke keer zaten we bij iemand anders. Dit waren ook weer avonden waar ik na het behalen van de F machtiging veel van leerde!
Maar door het hele Corona gedoe, sla ik op dit moment alle donderdag avonden over. Omdat ik zelf in een risico groep val. Maar ben ook bang dat ik het onwetend bij me draag en misschien een ander zou besmetten. Mocht het ziekte verloop niet goed uitpakken dan wil ik dat niet op mijn geweten hebben. Ik ga er stiekem wel van uit dat de goede tijden wel weer gaan komen, maar het heeft allemaal tijd nodig. Zelfde geldt voor alle clubavonden, die mis ik echt wel. De 2 meter is nu wel een uitkomst, maar liever zie ik de mensen persoonlijk.

Een aantal jaren heb ik PA1BGY als roepletters gehad, maar doordat vaak mijn call niet goed genomen werd door de tegenstations had ik mijn roepletters veranderd naar PA3FU. Toen ik nog op de 27 mc actief was, had ik voor DX de roepletters: 19FU154, de FU hierin stond voor Friends United. Dit heeft mede toen mijn keuze bepaald, voor Foxtrot Uniform.
Maar op advies van een aantal leden van de ARAC die ook actief zijn in CW, toch het suffix veranderd, voor als ik in de toekomst ook met CW bezig wilde gaan. Dan was FU niet zo heel handig. Ik vond Foxtrot Uniform wel mooi klinken, maar helemaal hierbij niet aan een andere afkorting gedacht.
Toen nog maar eens goed er over nagedacht. De Roepletters die ik eerst in gedachten had waren allemaal al gebruikt. Toen maar de eerst twee letters van mijn voornaam en ook van mijn favoriete vakantiebestemming (Miami-Beach) gekozen, toen is het PA3MI geworden. Kreeg binnen de vereniging leuke reacties op mijn keuze.
Vanaf dag één dat ik hem gebruik, geen vraag meer gehoord of ik mijn call wil herhalen.

Aan zelfbouw in de elektronica doe ik eigenlijk niet zo heel veel. Merendeel komt bij mij van een bestaand schema. Enigste wat ik wel doe is er aanpassingen aanmaken hoe ik het zelf wel wil hebben.
De technische kant heb ik in mijn jeugdjaren aan mijn oom Willy Drostenborg te danken. Als ik wat kreeg met de verjaardag en hier moesten batterijen in, dan vroeg hij aan mij, heb je het al los gehad.
Als ik dan nee zei, dan moest ik een schroevendraaien pakken en gingen we samen kijken wat erin zat en hoe het werkte. Dit is mij altijd bijgebleven. Ondanks zijn handicap maakte hij heel veel dingen zelf.
En ook heb ik later veel dingen van mijn broer geleerd.

Ook ben ik met arduino bezig en sinds kort met STM32 ARM microcontroller boards. Met een arduino board en een AD9850 heb ik al een DDS VFO gemaakt. Dit uiteraard vanaf een schema.

En ontwerp wel eens wat dingen in Fusion 360 op de computer, die ik dan weer uitprint op mijn 3d printer. Zoals bijvoorbeeld spoelvormen voor een antenne. Maar ook behuizingen en logo’s. Kan best grote afdrukken maken met m’n printer (30x30x40). De printer wilde ik eerst zelfbouwen, maar voor de prijs waarvoor je tegenwoordig al een 3d printer koopt, kun je ze niet voor zelfbouwen. Ik heb voor mijn FT817ND een adapter ontworpen en geprint, zodat ik deze met een accu van een accuboormachine kan gebruiken.

Antennes zelfbouwen vind ik dan wel weer leuk. Heb in 2015 gelijk een antenne analyzer gekocht van Rigexpert. Dit is een mooie hulp om inzicht te krijgen door te meten of je antenne zou kunnen werken of niet.
Zo heb ik een Loop antenne gemaakt van een oude fietsvelg die werkt van 20m t/m 40m.
De vertical die achter in onze tuin staat die heb ik zelf aangepast. Dit was een 27 mc antenne. Hier heb ik aan de onderzijde een 1:9 balun geplaatst. En de antenne zelf heb ik verlengd tot 7,60 meter. Hierdoor kan ik op de 20m band zonder tuner werken en de overige banden met tuner. De antenne heeft een bereik van 80 t/m de 6 meter band. De antenne hoe hij nu is, bevalt mij prima en heb eigenlijk nog geen verlangen om er een mast neer te zetten. Elke keer sta ik weer versteld van de verbindingen die ik maak met deze antenne op FT-8 met 2,5 Watt, maar ook gewoon op SSB met ongeveer 250-300 watt (de Furuno PA-2500).

Met de 2m en 70cm doe ik niet heel veel mee. Mijn antenne staat hier te laag voor. Hooguit een meter of 4 hoog. Als ik me maar in kan melden op de ARAC-ronde via de repeater in Eibergen. In de hoogte komt in de toekomst nog verandering in.

Wat ik ook leuk vond om te doen waren de Jota’s die we een paar jaar achterelkaar bij de Graaf Ottogroep in Lochem hebben mogen doen. Samen met Albert PE1OJZ, Ton PA3TP, Peter PA1PDY en Pascal PG8BB. Was elk jaar weer een mooi moment om naar uit te kijken. Helaas is dit 2 jaar geleden gestopt.

Even voorstellen – Gerard PA0BAT

Even voorstellen – Gerard PA0BAT

Dag allemaal.
Ik ben Gerard Geesink, geboren op 26 dec. 1953 in Winterswijk.
In 1958 verhuisde ons gezin naar Aalten, waar mijn vader een aanstelling als onderwijzer gekregen had. Daar ben ik ook opgegroeid.
Ik heb nog een jongere broer en zus.

Na de lagere school doorliep ik de HBS in Aalten. Dat was de laatste lichting HBS, want de zg. Mammoetwet was in werking getreden waarmee de oude schoolsystemen (MULO, HBS) ophielden te bestaan en nieuwe systemen (MAVO, HAVO) hun intrede deden. Na het 3e jaar van de HBS moest je kiezen tussen de A- en de B-richting. Met enige aarzeling is het de B-richting geworden, omdat ik wat interesse voor techniek begon te te ontwikkelen. Naar later bleek de juiste keuze.

Thuis hadden we een Fridor-buizenradio. Fridor was meen ik een onder Philips-licentie gemaakt apparaat. Daar mochten wij kinderen absoluut niet aankomen. Die was gereserveerd voor pa, om op zondag naar het voetbal te luisteren. Verder mocht het ding niet aan.

Toen ik een jaar of 14 was kreeg ik van een buurvrouw een klein bakelieten radio’tje, met U-serie buizen erin. Sammy van Ramses Shaffy was het eerste plaatje dat ik hoorde, en het ontdekken van de radio begon.
Wat later kreeg ik van een kennis van mijn ouders een grotere buizenradio (21-serie buizen). Prachtig ding, had ik hem nog maar! Daarop ontdekte ik b.v. Radio Veronica, een nieuwe wereld opende zich! (nog steeds luister ik via internetradio vaak naar 192Radio, waar ze die ouwe banden uit de jaren 60/70 afspelen).

Een paar vriendjes prutsten ook al een beetje elektrisch. Eén van de vriendjes (later de huisarts van mijn ouders) kwam met een boekje aanzakken waar een bouwbeschrijving in stond van een middengolfzendertje met een DL92 batterijbuis en een PP11-spoel. Ja, dat was raak! Maar lastig, want ik had natuurlijk geen cent te makken en kon die dure spullen niet kopen. Ach, waar een wil is is een weg …
Veel inspiratie putten we ook uit tijdschriften, met name Radio Bulletin. Denk dat ik ze allemaal vanaf 1946 nog op zolder heb liggen.

En verder was daar nog het moment dat opa en oma, ter gelegenheid van een huwelijksjubileum, aan alle kleinkinderen Fl. 100,– (ja, honderd gulden) gaven. Een vermogen! Dat moest op de spaarbank, vonden mijn ouders. Maar na veel gezeur mocht ik 20 gulden uitgeven voor de aanschaf van een Philips EE-bouwdoos. De aanzet voor meer inzicht in elektronika …

De echte triggering van de zendhobby kwam uit een catalogus van Aurora Kontakt. De Aurora Kontakt Gids verscheen jaarlijks, en naast prachtige onbetaalbare elektronica-onderdelen stonden er ook allerhande bouwschema’s in.
Mijn aandacht werd getrokken door het schema van een meetzender voor de middengolf. Het was een simpele Hartley-oscillator met een EL84 en een 402-spoel, en een uitgangstrafo voor de modulatie. In het schema was met een dikke pijl een punt aangegeven waar bij stond: “Hier géén antenne aansluiten!”. Prima, duidelijk.
Ik heb nog enkele gidsen liggen, maar die met dat schema heb ik nog niet kunnen terugvinden.
Hoe dan ook, het piraten begon. Rond 1970. Audioversterker natuurlijk ook zelf gebouwd, uit het boek Jongensradio, met ECC83 en EL84.
Ik herinner me nog levendig dat ik die eerste zelfgebouwde versterker voor het eerst aan moest zetten. Veel vertrouwen had ik er niet in, heb hem met een verlengsnoer achter in de tuin gezet, wachtend op de knal … die niet kwam.

Dit lijkt me een mooie plek om een geheimpje te verklappen. Als piraat moest je natuurlijk een schuilnaam hebben. In eerste instantie koos ik voor “Radio-X”, maar later werd dat “Batavia”. Dan weten jullie nu waar de suffix BAT van mijn call vandaan komt!

1970 was ook het jaar waarin ik de HBS-B voltooide, en begon aan de HTS-elektrotechniek in Arnhem. Eerste jaar gedoubleerd, als HBS-er had ik geen enkele moeite met wiskunde en andere theoretische vakken, maar liep ik stuk op de praktijkvakken (bij klasgenoten met MTS-vooropleiding was dat andersom).
Het derde jaar van de HTS, 1973/1974, was het zg. praktijkjaar, dat geheel met stages ingevuld werd. Dat waren er voor mij drie: Vitatron in Dieren (pacemaker-fabrikant), Philips in Doetinchem (produktie van kristallen en keramische condensatoren), en, last-but-not-least, de TV-toren in Markelo. Die laatste, dat was ‘m! In pension in het karakteristieke pand Stationsstraat 12, het staat er nog steeds zag ik onlangs. De TV-toren was toen nog permanent bemand (stuk of vijf monteurs, een baas, en twee dames voor part-time ondersteuning). Die mensen waren in dienst van de PTT. Natuurlijk werd aan mij een begeleider, mentor, toegewezen. Dat was Bernard Braamhaar PA0ES, en zo kwam ik nauw contact met amateurradio. Wat was ik jaloers op zijn Trio TR7200 in zijn fel-oranje Ford Taunus Coupé!
In dat pension verveelde ik me ‘s avonds natuurlijk kapot. Alle tijd om het VERON-cursusboek door te nemen. En eind 1974 naar de Buitensociëteit in Zwolle om, samen met misschien wel 200 anderen, het examen radiozendamateur af te leggen. Dat was toen net niet meer mondeling maar, heel modern, multiple choice.

Het piraten op de middengolf, en ook een beetje op 3 m., was nog niet helemaal voorbij. Maar dat hield abrupt op toen een mij enigszins bekende politieagent het advies gaf om er maar eens mee op te houden. Goeie tip! Een week later werd een achterbuurman in de kraag gepakt die op 3 meter zat te rotzooien.
Dan maar op 2 meter beginnen …

In 1975 mocht ik het diploma HTS-E in ontvangst nemen. En dan … militaire dienst. Maar dat nog niet meteen, moest tot 1977 wachten (lichting 77-3). Tussentijds baantje gevonden bij een antiekhandelaar (ik weet sindsdien precies hoe “antiek” gemaakt wordt). Dan naar de soldaten, eerst rijopleiding 3-tonner in Harskamp, daarna opleiding Radiohersteller 3e echelon in Ede, en parate tijd in Assen. Na een glanzende carrière kon ik als Korporaal der Eerste Klasse afzwaaien. Ach, we hadden het niet beroerd, maar het voelde wel als verloren tijd. Toch wel veel geleerd waar ik in mijn latere werk aan terug dacht toen ik “aan de andere kant van de tafel” zat met defensie als klant/opdrachtgever.

In 1978/1979 was het lastig werk te vinden als HTS-er. Veel gesolliciteerd maar steeds afwijzingen.
Aan de stage bij Philips bewaarde ik slechte herinneringen; dat was een strak produktiebedrijf waar de zweep erover ging. Daarom aarzelde ik heel lang om bij Hollandse Signaalapparaten in Hengelo (O) te solliciteren, dat was toen eigendom van Philips. Uiteindelijk toch maar gedaan, en bij het eerste gesprek in maart 1979 werd ik op staande voet aangenomen.
Een totaal ander bedrijf dan dat Philips. Ik ben er tot aan mijn pensioen blijven werken, 34 jaar lang. Heb al die tijd bedienings- en onderhoudshandboeken (voor voornamelijk militaire apparatuur) geschreven, en de laatste paar jaar ook nog als servicetechnicus gewerkt (o.a. in Tsjechië, Zuid Korea en Saoedie-Arabië, leuke avonturen).
Holland Signaal werd Thomson CSF en daarna THALES. Eind 2013, op mijn 60ste, kon ik met een regeling vertrekken.

Het leven ging onderwijl ook door. Ik ben in 1980 getrouwd. We zijn 2 jaar in Winterswijk gaan wonen, daarna 7 jaar in Hengelo (O), en vervolgens weer terug gegaan naar Winterswijk om op zoek te gaan naar iets buitenaffigs in de Achterhoek. Dat is dan Heelweg geworden, waar ik nu nog woon. Het vrouwtje is in 1999 afgenokt, maar ik kon de boerderij gelukkig aanhouden, en woon er nu al weer 22 jaar alleen.

Gaan we nu weer terug naar de radio.
Eind 1974 kreeg ik de toenmalige C-licentie, voor 144 MHz en hoger.
Er was in die dagen ongelooflijk veel aktiviteit op 2 meter, vooral ook in FM. Aan SSB viel voor mij niet te denken, geen geld voor een dure transceiver, en zelfbouw vond ik te gewaagd.
Ik begon in februari 1975 met een 100 mW FM-module van Wolffers, en mocht van mijn ouwelui een 10 elem. Telo yagi-antenne met rotor aan de gevel van het huis monteren. Dat Wolffers-ding met vrijlopende oscillator was echt niks, het driftte alle kanten op. Wel de eerste QSO’s mee gemaakt, o.a. mijn eerste Duitser (zweten!) en een paar PA7-stations (Amsterdam, 700-jarig bestaan, best ver voor 100 mW).
De Wolffers werd al snel vervangen door een samenstel van Italiaanse STE-bouwstenen (ja ja, van Simon Hoogstraal in Almelo). Dat was wel stabiel. Eén hele watt output. En er kwam een eindtrapje, 832, QQE03/12, wat ik maar te pakken kon krijgen. Het moest wel steeds verder. Ik kreeg al snel in de gaten dat je dan toch wel SSB moest maken. En dat lukte enigszins, dank zij de ontdekking dat als je de modulatie van de STE-zender (eigenlijk geen FM maar fasemodulatie) heel smal maakte, je signaal op een SSB-detector gedemoduleerd kon worden. Dat ging zo goed dat tegenstations soms helemaal niet merkten dat je geen SSB-signaal had.

In de periode dat ik bij die antiekboer werkte kreeg ik eindelijk wat centen, en kon ik de eerste echte transceiver kopen, een Sommerkamp (Yeasu) FT221. Hoera, SSB! Een Dierking-PA met QQE06/40 erachter en gaan met die banaan! Maar daarmee begon ook het gedonder in de buurt …
Onderwijl hadden we ook een CW-cursus georganiseerd met 4 of 5 man, als ik me goed herinner wekelijks bij Jan Engelbarts (toen nog PE0ENG) thuis. Dat leverde de felbegeerde A-licentie op, hoewel ik meen dat niet iedereen het gehaald heeft.

CW, daar kon je de grenzen mee verleggen. En met meteor scatter! Dat was een heel gedoe in die tijd, zonder computers. Ontvangen op een cassettedeck met snelheidsregeling (snel opnemen, langzaam afluisteren), en de rapporten van tevoren opnemen op een geleende bandrecorder die je met 4- of 8-speed kon afspelen. Dat ging! Later kwamen er allerhande elektronische hulpmiddelen en werd het wat makkelijker.
Eind jaren 70 kreeg ik ook interesse in de hogere banden. 70 cm begon zich te ontwikkelen, evenals 23 cm. In het begin zenden met varactor-triplers, maar de techniek schreed voort.

Rond 1979 liep het gedonder in de buurt uit de hand. Radiocontroledienst er bij, diverse keren. TV-breedbandversterkers! Tientallen! Mijn spullen waren volgens de RCD in orde, maar daar los je het probleem niet mee op. Ik ben ermee gestopt, voor de tijd dat ik nog bij mijn ouders thuis woonde. Maar ik heb niet alle spullen weggedaan.

Later, op mijn eigen QTH, stak het virus weer de kop op. Nieuwe transverters gemaakt voor 70, 23, 13, 9, 6 en 3 cm. In eerste instantie voor portabel gebruik tijdens contesten op de oude vuilnisbelt in Winterswijk. Toen ik in Heelweg kwam wonen voor permanente opstelling alhier.
Ook voor drie nog hogere banden (24 GHz, 47 GHz en 76 GHz) bouwde ik transverters, de mast was knap vol, en 2 meter + 70 cm moesten wijken. 24 GHz is gebleven, 70 cm zit er inmiddels weer in, en 47/76 GHz zijn gesneuveld wegens totaal gebrek aan tegenstations.

Toen ik begon op 24 GHz was daar nog vrijwel niemand QRV. Dus ik heb meteen twee stations gebouwd, één voor mezelf en één voor de uitleen. De techniek was lastig. Zeker om wat vermogen te maken. Experimenteren dus. En het lukte om door 8 FETjes parallel te schakelen, gekoppeld met Wilkinson dividers, het riante vermogen van 250 mW op te wekken.
Teflon-substraat vanwege de lage verliezen, zelf layout tekenen, etsen … een heel gedoe …
Aanvankelijk dachten we dat de reikwijdte op 24 GHz hooguit een kilometer of 20 zou zijn. Ook hier konden de grenzen verlegd worden, ik heb inmiddels diverse tropo-verbindingen van meer dan 400 km kunnen maken, de meeste via regenscatter.
Regenscatter bleek een prima propagatiemethode op de microgolfbanden, evenals vliegtuigscatter. Afstanden van 500 – 600 km zijn nu dagelijkse praktijk, m.u.v. 24 GHz, dat is een broodje speciaal vanwege de hoge atmosferische demping (waterdampabsorptie).

Toen ik een aantal jaren op dit nieuwe QTH woonde kon ik een aangrenzend weilandje kopen, waarmee er voldoende ruimte ontstond om een EME-station op te zetten. Het is nog niet zo heel simpel om een zware 3,7 m paraboolschotel draaibaar en computergestuurd op te zetten, maar in de loop van enkele jaren is het gelukt twee van die jongens op te stellen.
Nu heb ik alles dubbel, en kan op alle banden van 432 MHz t/m 24 GHz zowel tropo als EME doen.
Langzamerhand zijn de buizeneindtrappen uit mijn station verdwenen, vorig jaar de laatste, en alle eindtrappen zijn nu solid state.
Alle locale oscillatoren, zowel die in de transceivers als in de transverters, zijn GPS-gelocked.

Ik heb geen verdere uitbreidingsplannen meer, en probeer het bestaande zo lang mogelijk in bedrijf te houden. Een kleine verbetering hier of daar is natuurlijk altijd denkbaar.

Tenslotte nog een paar woorden over de ARAC.
In eerste instantie ben ik trouwens lid geworden van de VRZA. Hun tijdschrift CQ-PA was toendertijd een weekblad, en sprak me qua technische inhoud wat meer aan dan Elektron.
Na een paar jaar ben ik toch overgegaan naar de VERON. De eerste bijeenkomsten waar ik kwam waren in Borculo, “boven de Chinees”. Eind jaren 1970. Daarna is er nog een onderbreking geweest van mijn lidmaatschap, en ben ik ook een tijdje lid geweest van de afdeling Doetinchem A24 (waar ik op grond van mijn woonplaats thuis hoor). Uiteindelijk ben toch weer teruggegaan naar de ARAC, omdat daar mijn roots lagen.
In 2001 was er sprake van een kleine bestuurscrisis, en werd ik gevraagd om secretaris van de ARAC te worden. Dat heb ik gedaan, gedurende 9 jaar. En nu al weer een paar jaar penningmeester.
In 2001 bestond de ARAC 50 jaar. Ter gelegenheid daarvan heb ik een jubileumboek geschreven, jullie allen ongetwijfeld bekend. Ter voorbereiding heb ik alle leden “van de oude garde” opgezocht en geïnterviewed, en zodoende een aardig historisch overzicht van de ARAC gekregen, en al die ouwe knakkers leren kennen. Verschillenden zijn ons inmiddels ontvallen.

Ik zou zeggen: eerst op naar de 75 jaar, en dan vol gas door naar de 100!

Even voorstellen: Aard Pa4U

In mijn geval….. ‘Op de biechtstoel’
QTC de PA4U (ex. PD0NZT en PA3DYN)

Met veel aandacht en belangstelling lees ik de verhalen van mijn voorgangers in deze rubriek.
Ik ben niet een echte verhalenverteller, maar graag neem ik jullie mee in mijn 63 jarig bestaan op deze Aardkloot :=)

Vaak gaat het over hoe het is begonnen, niet het leven, maar de radiohobby, al dan niet illegaal.
In het geval van ‘radio’ was de buizenradio bij mij thuis de aanleiding en vwb elektronica was mijn neef in Hoogersmilde (je weet wel, die slimme jongen bij de Spiersbrug) de grote stimulator.

Personalia:
• Naam: Arend (Aard) Gerrit, Jurrien Hendrik Fekkes
• Geboren in Assen op 14 april 1957, dat was 6 jaar voor de ‘tocht der tochten’ in 1963
• Gehuwd (1980) met Tineke en hebben twee kinderen (Arend en Nynke) en 3 kleinkinderen (v) Madée, Vieve en Romijn.

‘Radio’ heeft mij vanaf medio 60-tiger jaren van de vorige eeuw stevig in de greep. Het begon met het draaien op MG/KG van de Philips buizenradio, aan het eind van de MG en op de KG-band (visserijband) waren diverse stemmetjes, piepjes en kraakjes te horen, vooral die piepjes zijn vanaf dat moment een vast bestanddeel van mijn leven geworden, maar daarover heb ik het verderop nog wel.

Ook ik viel destijds onder de leerplicht, t/m de LTS heb ik dat in Assen gedaan. Begonnen in metaaltechniek, maar het diploma gehaald voor elektrotechniek. Vervolgens naar Groningen op de ‘brommer der brommers’, de Zundapp (Ziet U Niet Dat Alles Prima Past). Twee jaar gepoogd er iets van te maken op de MTS, maar ‘mocht’ dit instituut voortijdig verlaten i.v.m. aflatende voldoendes en een ‘probleem’ met de motivatie. Op naar de MTS is Stadskanaal, idd weer op de ‘brommer der brommers’ en ’s winters met de sneldienst van de GADO (lijn 20). Op één of andere manier had ik daar ook geen ‘click’ en kreeg een baan als elektricien bij de fa. Kroeze in Tynaarlo. Bijzonder leerzame baan waar ik tot op heden erg veel profijt van heb.
Maar zoals dat ging in die tijd kreeg ook ik een ‘ministeriele’ uitnodiging, inclusief treinkaartje, om mij voor de dienstplicht te melden in Tilburg voor de rijopleiding VAU (vrachtauto) 3-tonner (YA314/YA328). Dat was in juli 1977. Omdat het ‘groene leven’ mij erg goed beviel ben ik in 1978 naar de KMS in Weert gegaan om beroepsmilitair te worden. Sindsdien hebben defensie en ondergetekende het prima met elkaar uitgehouden tot 1 mei 2014, dat was het moment van afscheid voor de kapitein (zonder boot) Fekkes (FLO/Pré-pensioen).

Tot zover de intro, nu de ‘radio’ details.

Zoals ik al in het begin aangaf was de buizenradio en mijn neef de aanleiding tot wat later mijn beroep en hobby zouden worden.

Begin jaren 70 van de vorige eeuw ging ik vanuit Assen nagenoeg ieder weekend naar mijn neef in Hoogersmilde, hij had mij enthousiast gemaakt voor elektronica. Alles was begonnen met een 10-deling montage bordje met daarop 2 dure transistoren (OC75), wat weerstanden, condensatoren, 2 x 4.5 volt platte batterijen en een fietslampje. Het verbluffende resultaat was een knipperend lampje! Dat heeft mij toen heel veel geld gekost, vooral als je dat afzet tegen mijn zakgeld destijds. Ik heb overigens dit project nog werkend in mijn bezit.
Destijds heb ik ook mijn eerste ontvangertje gemaakt. Een crystalontvangertje, we kennen deze wel, een Mucore 402 spoel, OA85, regelbare C, een weerstandje, een hoogohmige koptelefoon, een bult draad in de lucht en een Aardleiding. Ik kan mij nog goed het moment van het eerste geluid herinneren, wat een wonder!

Radio, draadloos dat was pas magie en zo ‘prutsten we onze eerste zender in elkaar, de wereldberoemde Jostikit HF65 zender met een 2N2219, lezende in de boekjes wat zo’n ‘ding’ kon doen werd hij aangesloten op 10 in serie geplaatste 4.5v batterijen, want dan leverde de tor 0.5 watt!
Dat hebben wij én de tor geweten, nog net geen flits, maar de tor was morsdood. Met (duur) vallen en opstaan wordt men wijzer. Het zelfde gold eigenlijk ook voor de antennetechniek, we wisten dat dit draadloze gedoe van ons illegaal was, dus de antenne moest ook verborgen worden. Hoe verberg je een dipool voor 100MHz? Nou heel eenvoudig dacht ik, en zo gezegd zo gedaan, van een stukje elektriciteit draad een mini dipool antenne gemaakt en onder mijn buro geplakt. Zo, die is mooi uit zicht. Het bereik was echter een meter of 20 i.p.v. de verwachtte kilometers. Met de wetenschap van nu had ik destijds een dipooltje gemaakt voor de 23 cm band!
Een 3-elements antenne is het uiteindelijk geworden (een krijgertje). Deze gemonteerd in een tv-mastje en idd, het bereik was kilometers. Oh ja, inmiddels was de Jostikit vervangen voor een 5 Watt exemplaar.
Om de radiocontroledienst op het verkeerde been te zetten, ik woonde toen aan de Marconistraat in Assen, noemde ik mijzelf ‘Radio Marconi’. Dat misleiden had gewerkt, nooit opgepakt (naïef?)!

Mijn eerste aanraking met een echte radiozendamateur was de roepnaam van PA0KVA die ik op de FM radio hoorde (hoezo harmonischen onderdrukking en selectiviteit), hij woonde verderop in de straat bij mij (ca 1972).
Dat moest het worden, ik zou radiozendamateur worden. Met het verdiende geld voor het rondbrengen van het Nieuwsblad van het Noorden ging ik naar Radio Lampe in Assen. Daar had ik een wereldontvanger in de etalage zien staan, de bekende Minix MR-73.
Ben Lampe (PA0BL), de eigenaar van de winkel, heeft mij enthousiast en uitvoerig de ontvanger gedemonstreerd. Flits flotsend terug naar huis, een draad gespannen en de wondere wereld van HF ging voor mij open.

Luister naar radiopiraten op de FM band en MG had in die tijd ook mijn aandacht, menig piraat werd gelogd, ook uit Borkulo (schreef ik toen met een k) en Almelo. Deze werden gelogd op een ‘klok en klepel’ manier, nog niet wetende hoe dat zou moeten, hi. 118 Piraten gelogd (MG) op 24 en 25 juli 1974!

In 1980 ben ik met mijn ex-verloofde getrouwd en verhuist naar Ede (Vanenburg). In dezelfde periode ben ik aan de opleiding voor Radio-morsetelegrafist begonnen. De eis was 18 woorden per minuut seinen en opnemen. Dat was prima te doen in de daarvoor beschikbare tijd van 5 maanden. Aansluitend bij 107 Radiocompagnie op de Wittenberg in Garderen geplaatst.
De MARC machtiging had inmiddels z’n intrede gedaan, dus de legaliteit in met 0,5 Watt op 27 Mc. In die tijd waren er veel gebruikers op de 27 Mc. Een verticale antenne aan de Senfor Skyline 2008 en ‘blazen’ maar met de bak. Leuke tijd, maar nog ‘net’ geen zendamateur.

Inmiddels is het 1983, tijdens een oefening, toen nog in West Duitsland (Noord-Duitse laagvlakte), mocht ik een groene ‘auto van de zaak’ gebruiken (DAF YA-66), om naar Utrecht te gaan voor het afleggen van het (D) examen. Gelukt, ik was radiozendamateur! PD0NZT (Nooit Zonder Tranceiver) was het geworden.
Onder deze call, vanuit Ede, heb ik een aantal in de ARAC regio wonende zendamateurs gewerkt, zoals: PD0NZC, PA0WED, PE1IKZ, PA0JWX en PA0FHB.

In oktober 1983 zijn we in Eibergen komen wonen en ging ik aan de slag op het ‘geheime’ Kamp Holterhoek, in de ploegendienst bij 898 vbdbat. Op de veel gestelde vraag ‘wat doe je feur wark? antwoordde ik steevast, ik werk op het Kamp, “oh dus ie luusterd de Russ’n af!” was de reactie.
Wil je weten wat zich daar in die tijd afspeelde, ga dan naar www.898vbdbat.nl.

In 1985 had ik met goed gevolg morse-examen gedaan (12 wpm) en de call PA3DYN was geboren. Op zich moest ik wel veel oefenen op het nemen van 12 wpm. Het morsetempo op mijn werk kwam maar al te vaak boven de 40 wpm en daardoor had ik de neiging de tekens op 12 wpm op te splitsen. De aanname-eis voor de morse interceptoren lag in die tijd op 24 wpm, maar binnen de kortste keren was 40 wpm ‘gewoontjes’ hi. Oefening baat kunst.

Voor ons als zendamateurs geldt in ieder geval: “de snelheid is niet van belang, maar wel de nauwkeurigheid”!
Snel seinen is geen kunst, het ‘nemen’ wel, dat merk je in de praktijk maar al te vaak, als je n.l. terugkomt met dezelfde seinsnelheid dan vliegen de volgende Q-codes van de ‘snelle jongen’ je om de oren: QRS, QRM, QSB, QSA NO, RPT call, RST? blabla!
En verder geldt dat de ‘oren’ vele malen groter zijn tijdens een contest dan er buiten!
Zo even wat overpeinzingen gespuid!

Mijn eerste (leen set) was een TS180S van PA3DAK, de antenne was snel gemaakt, althans die was er al jaren. De dakgoot moest maar doorgaan als allband HF antenne. Draadje, krokodillenklemmetje, antennetuner en….seinen maar. Dat ging goed met een ‘antennelengte’ van 5 huizen lang!
Een klein probleempje was er wel, alle relais in de verwarmingsketels gingen netjes in het ritme van het morse-signaal klapperen! Lag niet aan mij, ik had een goedgekeurde set! Toch maar snel even een dipooltje gemaakt. Dat was in een periode van zeer goede condities. In die tijd kon je bij wijze van spreken met een roestige spijker de hele wereld werken. Zo anders is het nu.

Vanaf 1980 ben ik elk jaar naar diverse vlooienmarkten geweest (vooral Den Bosch/Rosmalen). Voor zowel in- als verkoop. Jammer dat het sinds vorig jaar niet meer mogelijk is. Ooit zal het wel weer normaal worden.

In de periode va 2001-2014 ben ik een aantal keren overgeplaatst van Eibergen naar Ede, Garderen, ’t Harde en weer Eibergen en heb in die periode een aantal uitzendingen ‘gedraaid’, naar Bosnië i Herzegovina en Afghanistan. Interessante en leerzame periodes waren dat.

Foto, in Afghanistan, tijd voor het boek ‘Die Rote Kapelle’. Een prachtig boek over het Englandspiel.

Zaken waar ik mij momenteel (hobbymatig) mee bezig houd of heb gehouden zijn:

• Aantal jaren penningmeester en bestuurslid van de ARAC
• JOTA’s is Borculo, Haaksbergen, Neede en Eibergen
• Een paar keer (PACC) contesten in groepsverband georganiseerd (bij k.v. de Eibers in Eibergen), hierbij was niet alleen het meedoen van belang, maar vooral de soms enorme antenne’s die we maakten was een ‘must’, dit waren oa Rhombus antenne (horizontale ruit van ca 160 m) gevoed met kippenladder (alle HF banden), Bobtail Curtain voor 40, een vertical voor 80 m, Piramide voor 80 m.
• Zelfbouw zenders/ontvangers, antenne’s, antenetuners, (buizen) versterkers enz.
• Lopende projecten: 6 W stereo buizenversterker, MG buizenradio, bouw v.e. magnetic loop voor
80-30 meter en de restauratie van de ‘Pupil’ radio
• Morsetelegrafie (op HF)
• ARAC-ronde op 2 m
• (portret) Tekenen

Sinds 1 mei 2014 ben ik met FLO (soort prepensioen), maar heb daarna echter niet stil gezeten.
Ik ben een aantal jaren conciërge geweest op het Assink lyceum (locaties Eibergen, Neede en Haaksbergen) en verder heb ik een technische functie gehad bij een bedrijf in Borculo (nu wel met een c), en last but not least ben ik sinds afgelopen zomer weer voor 20 uur bij defensie als docent propagatie/radio- en antennetechniek aan het werk.

Huidige ‘radio’ situatie:

• TS570DG (HF)
• TYT TH-8600 voor V- en UHF
• SDR1A (uno) gekoppeld aan de MF (73.05 MHz) van de TS570DG t.b.v. spectrumdisplay, een enorme uitbreiding van de radiohobby, op deze manier heb je overzicht wat er zoal om je heen gebeurt, dus niet alleen op de frequentie waarop je op dat moment luisterd zonder deze unit.
• HF antenne Delta Loop (ruit van 42 m rondom), gevoed met een kippenladder. (160-10 m).
• V- UHF antenne, vertical combi.

Niet alles is verteld, in goed Nederlands: het waren slechts de Highlights / im Großen und Ganzen

QRU 73 de PA4U (Aard)

Even voorstellen Bart PE1NJN

Beste Arac leden,
Ik ben Bart Stegeman, en ik ben geboren op 28 januari 1971 in Lochem. Ik ben opgegroeid in Barchem, waar in een fijne jeugd heb gehad. In Barchem ging ik naar de openbare lagere school. In deze tijd begon ik mij al te interesseren voor techniek, dit werd nog eens versterkt omdat een oom van mij radiozendamateur was. Ik denk dat rond die tijd mijn eerste 3 meter zendertjes al gebouwd zijn. In de 6e klas wist ik eigenlijk al zeker dat ik iets met elektronica wilde gaan doen, maar er zat geen school in de buurt, die daarop aansloot. Toen ben ik naar de toenmalige LTS in Lochem gegaan. Hier heb ik motorvoertuigentechniek gedaan. In de LTS-periode werden de zendertjes al iets groter en had ik ook de 27MC ontdekt.

Ik begon daar met een Senfor Skyline 2008 met maar liefst 22 kanalen en een half Watt, maar dat groeide al gauw uit naar een President Jackson met 240 kanalen met alle modes. Ook werd er een eindtrap gebouwd met een hand vol EL519’s, die samen goed waren voor 1 kW PEP output. Alles niet geheel volgens de regels, maar ik heb er wel veel van geleerd.
Na mijn LTS-periode ben ik naar de MTS in Deventer gegaan en heb daar (uiteraard) de richting elektronica gevolgd. In deze periode heb ik samen met een klasgenoot het radio-examen afgelegd. Ik ben hiervoor geslaagd zonder hier al te veel voor te doen. Het examen bestond toen uit 50 vragen waarvan 15 vragen over wet- en regelgeving en 35 vragen over de techniek. Het bleek achteraf dat ik alle techniekvragen goed had, maar alle wet- en regelgeving vragen fout. Na het behalen van het papiertje ben ik samen met Gerrit ten Elshof naar een ARAC-verenigingsavond gegaan ik ben toen direct lid geworden.
Na het slagen voor mijn opleiding elektronica ben ik op zoek gegaan naar een baan, maar dat viel niet mee en dat terwijl er gezegd was, dat je met het diploma op zak meteen werk kon krijgen…. Om deze reden heb ik bij defensie aangeklopt, zodat ik vrijwel meteen in militaire dienst kon. Hier ben ik vrachtwagenmonteur geweest bij de 105 Vouwbrugcompagnie met als hoogtepunt een brugslag voor de wandelvierdaagse bij Cuijk. In mijn dienstperiode heb ik mij niet verveeld, want met een vrachtwagen waarmee je het water inrijdt is er altijd wel wat.
Na mijn dienstperiode van 12 maanden was de arbeidsmarkt nog steeds niet super en heb ik nog een jaartje aan de lopende band gewerkt bij Bührmann Ubbens in Zutphen. Hierna kwam er een vacature vrij bij Bronkhorst Hightech in Ruurlo, waar ik met veel plezier gewerkt heb. Hier ben ik begonnen bij de productieafdeling totdat er een vacature vrijkwam op de ontwikkelafdeling. In 1997 ben ik gaan samenwonen (met toen nog vriendin) in Ruurlo. Vlak voor het nieuwe millennium heb ik Bronkhorst Hightech verlaten en ben ik aan de slag gegaan bij Simco in Lochem, waar ik nog steeds werk. Simco houdt zich bezig met de beheersing van statische elektriciteit. Bij Simco houd ik mij bezig met hardware ontwikkeling.
In 2001 zijn we getrouwd en hebben we inmiddels 2 lieve dochters.
Naast het gezinsleven vind ik nog steeds tijd voor de radiohobby. Zo heb ik mij bezig gehouden met de bouw van ATV-zenders voor 23, 13 en 3 cm met bijbehorende antennes maar dat is inmiddels alweer ontmanteld, omdat mijn SHF-signalen maar moeilijk door alle bomen in de omgeving kwamen.
Omdat SHF niet echt bleek te werken voor mij, heb ik mij maar eens verdiept in SDR. Als eerste project heb ik de AVALA-01 van YU1LM gebouwd en het heeft mij verbaasd wat hiermee mogelijk was. Omdat ik hier op den duur nog meer uit wou halen heb ik mij eigen transceiver ontworpen.

SDR Transceiver 1e versie-20201012

SDR Transceiver 1e versie-20201012

Omdat een echte “soldeerbout amateur” altijd meer wil, kwam hiervan ook een 2e generatie:

SDR Transceiver 2e versie-20161218

SDR Transceiver 2e versie-20161218

Pe1njn-Sdr-Deel binnenzijde SDR transceiver

Pe1njn-Sdr-Deel binnenzijde SDR transceiver

De laatste transceiver is geschikt voor HF + 6m met 400w output. Ook transverters voor 2 en 4m zijn in ontwikkeling.

Aangezien een transceiver niet werkt zonder antenne heb ik een ZS6BKW opgehangen en een automatische antennetuner gebouwd volgens het ontwerp van DL6GL, maar dan geschikt voor mijn 400W.

Remote unit automatische antenne tuner

Remote unit automatische antenne tuner

Ik hoop dat er nog vele leuke projecten volgen!

73, Bart Stegeman (PE1NJN)

Even voorstellen: Jan PA3ESY

Jan PA3ESY

Even voorstellen Jan, PA3ESY

Ouders Huis

Naam: Jan Poortman. Ik werd geboren op 12 februari 1946 in Goor, tegenwoordig gemeente Hof van Twente. We woonden buiten Goor in alle rust en eenzaamheid, dat laatste viel nogal mee, er was altijd “veel volk over de vloer” en we woonden pal naast het Goorse openluchtzwembad. Dus ’s zomers waren de rust en de eenzaamheid ver te zoeken. Ik had een prachtige jeugd en bij ons thuis kon en mocht er erg veel.
Mijn eerste stappen op het gebied der elektriciteit begonnen al op zeer jeugdige leeftijd, ik denk een jaar of acht. Samen met een vriendje probeerde ik elektriciteit op te wekken door een verzameling van vogelkastjes, fietsdynamo’s en fiets-lampen met wat draden aan elkaar te plakken. Het resultaat was niet echt geweldig, maar we vermaakten ons er goed mee en in onze fantasie werd de mensheid met de door ons gemaakte kilowatts erg gelukkig gemaakt.


Electriciteit opwekken

De foto hiernaast toont de installatie in de ruime tuin van mijn ouderlijk huis met de twee operators, links de reeds overleden Jan Bunschoten en rechts zit ik.
Mijn ouders waren wat minder enthousiast omdat er zo hier en daar onderdelen van de rijwielen ontbraken.

 


Nadat ouders en bekenden mijn belangstelling voor elektriciteit ed. hadden ontdekt, kreeg ik op 11 jarige leeftijd een radiobouwdoos van de firma Maxwell, genaamd “de Pupil”. Ook de boeken van Leonard de Vries, het “Jongensradioboek” deel 1 en 2 en de oeroude uitgave van “Jongens en Elektriciteit” van Morgan en Sims droegen bij aan het enthousiasme. In de jaren die volgden kwamen er heel veel mooie oude radiotoestellen die ik natuurlijk sloopte. Daar heb je dan achteraf veel spijt van, maar ja, het is nu eenmaal zo.. en je had onderdelen nodig.
Toen ik wat ouder was, 14 jaar, maakte ik al heel veel ontvangers, zenders, versterkers en andere wonderbaarlijke apparaten, die meestal niet altijd deden wat je ervan verwachte.


Oude shack

Op de foto een beeld van mijn werktafel in de shack.
Ja, ook ik ben piraat geweest op de middengolf (Radio Marconi) en later onder de roepletters PA0FU, de call van mijn grote voorbeeld de heer E.A. Spoor, dus ook op de amateurbanden verbindingen gemaakt, dat vond ik maar “half illegaal”. Dat laatste gebeurde met zijn zender, de beroemde T1154 uit de Lancasterbommenwerper uit de tweede wereldoorlog, gevoed met een door hem gemaakte voeding van 1200 Volt, die onder de werktafel stond, met twee kwikdampers, die door mij met de voet werd bediend door een schakelaar die de nul van de voedingstrafo schakelde. Ik dacht toen “nul” is ongevaarlijk……… Het is allemaal wonderwel goed gegaan. Gedurende de schoolvakanties werkte ik op de “Stoom Blekerij”, een textielbedrijf in Goor, ik was ingedeeld bij de elektriciens en moest de enorme generator bij groot onderhoud met tri schoonmaken. Niet bepaald gezond, maar wel leerzaam. Ook andere werkzaamheden zoals Tl-armaturen installeren werden met verve uitgevoerd. Met de centjes die ik daarmee verdiende toog ik met twee grote koffers richting Amsterdam. In de ene koffer zat de andere en in die zat wat ondergoed en een toilettas. Ik mocht bij kennissen slapen en met lijn 4 was ik zo in het centrum, waar zich op de Wallen de meeste dumpzaken bevonden. Hoewel ik ook wel oog had voor de dames, was ik toch meer te vinden bij Radio Rotor, Radio Lenssen, Bram Polak en het Waterlooplein. Bram Polak zie foto:


Bram Polak

Met de koffers vol dumpsets en onderdelen werd de reis met de trein weer aanvaard richting Goor. Het waren uiterst leerzame tijden. Het werd nog interessanter toen ik de grote meester, Wim Sanders van Radio Sanders in Goor, mocht assisteren bij het repareren van radio’s en versterkers en met hem de boer op ging om TV’s met bijbehorende antennes te plaatsen.


Leermeester Wim Sanders

Televisies mocht ik nog niet repareren, dat was te gevaarlijk. Op de foto hiernaast de grote leermeester Wim Sanders aan het werk. Ik was in die tijd ook al lid van de ARAC, die toen nog in een houten gebouwtje in Neede op zondagochtend bijeen kwam.

De aanvoer van oude radio’s richting zwembad werd ook steeds groter en reparaties voor kennissen en familieleden werden met graagte uitgevoerd, dat bracht weer wat op.
Al met al heeft het me wel een jaar meer op de MULO gekost, maar ik had het niet willen missen.


De Russen komen …

Dienstplichtige Instructeurs

Ondanks alles toch nog het diploma gehaald en toegelaten op de MTS in Hengelo waar voor het tweede jaar een afdeling elektronica draaide. De tweejarige studie verliep uitstekend en met goede cijfers mocht ik mijn praktijkjaar in Zwitserland bij de firma Zellweger AG in Uster (Vlakbij Zürich) doen, het tweede deel zou ik bij Hollands Signaal afmaken, maar met behulp van de Zwitsers, mijn vader en de MTS kon dat worden voorkomen en werd ik in Bern bij de “Radio Schweiz” tewerkgesteld. Die firma maakte o.a. apparatuur voor de vliegverkeersleiding, techniek voor de verbindingen met alle consulaten in Zwitserland met hun landen (Hele hallen vol RACAL-R17 met diversity units) in de buurt van Geneve, waar ook de ontvangstantennes voor de Infrarood weersatellieten stonden. Het ontwerpen van ontvangstapparatuur hiervoor was mijn aandeel in dit gebeuren, ook looptijdmetingen aan de onderzeekabel van Bern naar New York waren mij toebedeeld. Al met al een zeer interessante tijd.
In Nederland teruggekeerd werd ik opgeroepen voor de militaire dienstplicht bij de Koninklijke Luchtmacht. Het eerste halfjaar in Gilzerijen waar de basisopleiding plaats vond. Dat was meer het militaire deel, waaronder ook “tijgeren”, dat hebben we 12,5 meter gedaan toen de instructeur besloot dat het weer te mooi was voor dit soort activiteiten en daar is het ook bij gebleven.
Op de foto hiernaast soldaat Poortman wachtend op de Russen.
Na Gilzerijen volgde de Luchtmacht Elektronische en Technische School (LETS) bij Arnhem. Dat was mooi dicht bij Goor. De opleiding was snel uitgevoerd en met nogal goede cijfers (Voor mij wel uitzonderlijk) werd ik met nog twee dienstplichtigen gevraagd of we ervoor voelden elektronica-instructeur te worden. Dat was helemaal dikke pret. Drie dienstplichtigen tussen allemaal beroeps, we werden wat lesuren betreft prima bedeeld door de LUVA’s (aardig vrouwvolk) die er voor zorgden dat we vrijdagsmiddags om 12 uur al weg konden en ‘s maandags tegen twee uur terug moesten zijn. Op de foto hiernaast de drie gelukkigen, Poortman in het midden, toen nog korporaal, later sergeant, verder hebben we het niet geschopt, de diensttijd was op!!


Siemens Albis 0860

Na wat zoekwerk naar een baan in Nederland toch weer in Zwitserland terecht gekomen, bij Siemens Albis Zürich, waar o.a. de eerste computergestuurde telefooncentrales ontwikkeld werden in samenwerking met moederbedrijf Siemens in München. Van mijn verblijf van ca. 10 jaren heb ik er ongeveer vijf in Zürich en vijf in München doorgebracht. Foto rechts: Testopstelling van besturing telefooncentrale.
Leven als God in Frankrijk in zeer aangename steden.


De volgende baan was eind 1977 in Almelo bij Urenco, daar heb ik in het begin meegewerkt met de ontwikkeling van meet- en testapparatuur voor de fabricage van Ultra Centrifuges. In deze periode heb ik de radiohobby weer opgepakt, een mooie compensatie van al het gestreste gedoe op
Ultracentrifuges, zie foto rechts
het werk. Vele avonden doorgebracht bij PA0JAB, Henk Baltes die mij er ook toe aanzette de zendmachtiging te halen. Dat was vrij snel geregeld, de call was PE1LHJ, dus geen CW.
Op het werk kwamen de computers wat meer in zwang en werd de testapparatuur bestuurd met deze rekentuigen wat uiteindelijk leidde tot het opzetten van een datanetwerk (eerst met coax) en later werd mij het beheer van de centrale computersystemen (Hewlett Packard Unix), hele rekken in de computerruimtes, in de schoenen geschoven. Omdat er later een aparte club opgezet werd voor dit werk, kreeg ik een ander klus toegewezen, namelijk het beheer van de SAP-R3 systemen, dat is de centrale software die ongeveer voor alles in een bedrijf zorgt. Aangezien we, om welke reden dan ook, alle modules in bedrijf hadden moest ik daarvoor ook allerlei cursussen volgen, zo veel mogelijk in het buitenland (dat was mijn eigen keuze) en vaak op herhaling na updates.
Met de radiohobby ging het zo z’n gangetje, maar ja, na een poosje begint het toch te kriebelen om op de HF-banden uit te komen en werden de eerste seinkunsten beoefend met Arie, PA2TAB (tegenwoordig PC7M). Op 2 meter in CW verhalen seinen en opnemen. Voor het examen had ik mij opgegeven voor A en B, dat was maar goed ook, de 8 woorden/minuut gingen prima, maar bij 12 woorden sloegen de zenuwen toe en verprutste ik het grondig. Maar de B-machtiging had ik, PB0AGZ. Een half jaar daarna had ik ook (na hard zwoegen) de A-machtiging, PA3ESY. Deze call heb ik nog steeds en aangezien mijn website ook zo heet ga ik geen andere call kiezen.
Mijn bezigheden op radiogebied bestaan tegenwoordig uit het verzamelen van oude militaire apparatuur, alles alleen met buizen, het repareren en restaureren van dit soort
spullen.


T-1154

Op de foto rechts, de beroemde T1154-zender.
Het ontwerpen van de meest onzinnige en soms zinnige dingen en zelfbouw staan bij mij nog steeds hoog in het vaandel. Ik pruts het liefst met buizenzendertjes, ontvangers, voedingen en versterkers. Hoe simpeler, hoe beter. Verder speelt fotografie nog steeds een grote rol in mijn leven en het onderhouden van de website kost ook de nodige uurtjes. Vrijwilligerswerk bij het plaatselijke Historisch Museum vergt ook nog de nodige tijd.
Ik ben nog steeds gelukkig getrouwd met Marjolein, die nog een redelijk aantal jaartjes jonger is en voor de kleuterklassen staat en mij dus niet in de weg loopt. We hebben twee kinderen en twee kleinkinderen en dat vergt toch weer wat meer tijd maar is erg leuk.
Voor verdere informatie biedt mijn website: https://www.pa3esy.nl misschien wel enige uitkomst.


Nog enige foto’s uit het heden:

De werkbank in de shack


De communicatie- en denk-hoek.


Gedeelte van de verzameling.


Antennetjes.


 

Nieuw Forum sinds 19 september 2020

WE HEBBEN SINDS 19 SEPTEMBER 2020 EEN NIEUW FORUM IN GEBRUIK GENOMEN.

Alleen voor Arac – A21 leden die ook lid van de Veron zijn.

Even voorstellen: Ton PA3TP

Mijn naam is Ton (PA3TP). Ik ben geboren 28 mei 1965 en ben van jongs af aan bekend met radiotechniek. Geïnspireerd door mijn vader die radiozendamateur was, ben ik besmet geraakt met het radiovirus. Op jonge leeftijd kwam ik er achter dat het bouwen van radio’s en zendertjes een fantastische en leerzame hobby is. Zo herinner ik mij nog goed dat ik mijn eerste kristalradio bouwde en daarmee een Engelse middengolf zender hoorde. De magie van radio heeft mij mijn  hele leven bezig gehouden en nooit meer los gelaten. Op een veel te late leeftijd besloot ik om een zendmachtiging te halen. Hiervoor heb ik aangemeld bij de ARAC en heb daar ontzettend veel steun gehad van de leden bij de studie van de lesstof voor het examen.

Uiteindelijk met mijn machtiging op zak mocht ik nu legaal zenders bouwen. Voor mij bestaat de radiohobby hoofdzakelijk uit het bouwen en experimenteren van schakelingen in groepsverband, omdat dat kennis en ervaring dan gedeeld kan worden. Twee weten meer dan één, hierdoor kunnen hogere doelen worden gehaald.

Mijn interesse gaat met name uit naar schakelingen met radiobuizen. Daarom bouw ik hoofdzakelijk met buizen. Van QRP tot hoog vermogen. In het laatste geval ben ik met Peter (PA1PDY) een eindtrap aan het ontwerpen en bouwen. Zowel het mechanische als elektronische aspect vind ik erg interessant. Zo hebben we hele eindtrap automatisch bedienbaar gemaakt, waarbij alles met stappenmotoren wordt bediend en aangestuurd door een microcontroller. De microcontroller krijgt informatie uit de transceiver, waarbij een automatische omschakeling van de band filters word bewerkstelligd en het pi uitgangsfilter automatisch in goede stand gaat staan.

Natuurlijk kost dit ontzettend veel tijd en doorzettingsvermogen. Daarom komen wij donderdag ‘s avond bij elkaar om te experimenteren en te leren van onze hobby. Bovendien leer je veel van elkaar en is het bouwen in groepsverband erg gezellig. Onze bevindingen worden dan vaak weer gedeeld op de bijeenkomsten van de ARAC. Daardoor ontstaan vaak weer nieuwe ideeën en oplossingen. Daarom zijn voor mij de ARAC en de Veron twee onmisbare componenten van de hobby.

73, Ton Petiet (PA3TP)
foto’s:

2 Meter Zender

Eindtrap Voorkant

Eindtrap Intern Pi-Filter

Eindtrap Intern